บทที่ 697

นางให้ตาวเหล่าต้าคอยดูแลอี๋เอ๋อร์ แล้วเอ่ยกับหลิวเย่ว์ออกมา “พอจะขอเอ่ยอะไรกับท่านได้หรือไม่?”

หลิวเย่ว์มองมายังนาง แล้วเดินไปอีกด้านหนึ่งโดยที่ไม่ส่งเสียงดัง จื่ออันเดินตามออกไป

“พวกเรามาทำการแลกเปลี่ยนกัน” จื่ออันเอ่ย

หลิวเย่ว์ส่ายศีรษะ “ข้าไม่ใช่คนทำการค้า”

“อี๋เอ๋อร์มีอาการป่วย เป็นมาตั้งแต่ในครรภ์ของมารดา ใช่หรือไม่?” จื่ออันเอ่ย

หลิวเย่ว์มองมายังนางด้วยความประหลาดใจ “ท่านรู้ได้อย่างไร?”

“ข้าเพิ่งจะจับชีพจรให้นางเมื่อครู่นี้!” จื่ออันเอ่ย

หลิวเย่ว์พยักหน้า “ข้าจำได้ว่าเจ้าเข้าใจทักษะการแพทย์ เจ้าหมายความว่าเจ้าสามารถรักษานางได้?”

เมื่อคำนี้ออกไป จื่ออันก็รู้ว่านางคอยให้ความสนใจกับทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในเมืองหลวง

จื่ออันส่ายศีรษะ “ข้าไม่ได้มีความมั่นใจนักว่าจะรักษานางได้ แต่สามารถรับรองได้ว่าอาการของนางจะไม่กำเริบขึ้นในสองปีนี้”

ทักษะการฝังเข็มทองนั้นมีวิธีการฝังเข็มเกี่ยวกับการรักษาโรคหัวใจ แน่นอนว่ามันซับซ้อนจนเกินไป และในตอนนี้นางเองก็ยังไม่เชี่ยวชาญนัก

“สองปี?” หลิวเย่ว์ส่ายศีรษะ “เห็นได้ชัดว่าไม่มีแรงดึงดูดใจใด ๆ”

“เช่นนั้น” จื่ออันเปลี่ยนหัวข้อแล้วจ้องมองยังนาง “หากว่าท่านไม่เห็นด้วยแล้ว ข้าคงต้องไปบอกกับซ่งรุ่ยหยางว่าท่านอยู่ในเมืองหลวง ท่านอย่าได้คิดหลบหนีไป ท่านหนีไม่ได้หรอก เมื่อมีคำสั่งให้ปิดเมืองแล้ว ท่านก็ไม่มีทางหลบหนีได้อย่างแน่นอน”

หลิวเย่ว์เบิกตากว้าง มองนางด้วยความตกตะลึง เนิ่นนาน ถึงได้พ่นคำสกปรกออกมา “บ้าจริง ตกลงแล้วเขาเอ่ยอะไรออกมา? พวกท่านรู้อะไรมาบ้าง?”