บทที่ 698

นางยังคงลองเชิงต่อไป “อย่างไรแล้ว เขาก็บอกว่าไม่ได้ส่งคนมาไล่ฆ่าท่าน เพียงแต่เคยส่งคนออกตามหาท่านเท่านั้น หรือว่าจะเป็นศัตรูคนอื่นที่ลงมือ?”

“ไม่ใช่ เป็นคนจากวังบูรพาของเขา ข้ารู้จัก” หลิวเย่ว์เอ่ยออกมาอย่างโกรธเคือง “เขาเลวร้าย ใจดำ เลวทรามถึงเพียงนี้ ในตอนนั้นข้าไม่ควรเห็นแก่รูปภาพของเขาที่ดูรูปหล่อ ถึงได้ไปหลับนอนกับเขา ไม่ ในตอนต้นข้าไม่ควรวางยากามารมณ์กับเขา ข้าไม่ควรวางยาพิษเพื่อฆ่าเขา”

จื่ออันไม่อาจจะหัวเราะออกมาได้ วางยาอย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนว่าซ่งรุ่ยหยางคงไม่มีความรู้สึกอะไรให้เอ่ยถึงได้ แย่งชิงของสำคัญบางอย่างออกไป หวังว่าที่เขาเอ่ยถึงคงจะไม่ใช่ครั้งแรกของเขา

เฮ้ คราวนี้ก็ยุ่งยากแล้ว นางคงจะไม่นำเขาละมั่งโลหิตออกมา เพราะกลัวว่าจะเปิดเผยสถานะออกมา

เมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จื่ออันจึงเอ่ยออกมา “เอาเช่นนี้ ท่านมอบให้ข้าเป็นการส่วนตัว ข้าไม่มีทางนำเรื่องนี้บอกกับใครออกไป หากว่าท่านไม่มอบให้ ข้าคงจะต้องบอกกับซ่งรุ่ยหยางว่าท่านอยู่ในเมืองหลวง”

“ท่านข่มขู่ข้าอย่างนั้นหรือ?” หลิวเย่ว์หรี่ตาลงมองยังนาง

จื่ออันพยักหน้า เอ่ยออกมาตามตรง “ใช่แล้ว ข้ากำลังข่มขู่ท่านอยู่”

หลิวเย่วโมโหเป็นอย่างมาก ทว่าเมื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยออกมา “ดูเหมือนว่าท่านจะข่มขู่ข้าได้จริง ๆ ใครใช้ให้ท่านจับข้อบกพร่องของข้าได้กัน?”

จื่ออันรู้สึกว่าใบหน้าของนางดูจะงี่เง่าอยู่เล็กน้อย ดูคล้ายคลึงกันกับอี๋เอ๋อร์อยู่หลายส่วน

“เช่นนั้นก็ถือว่าเห็นด้วยแล้ว?” จื่ออันเอ่ยถาม

หลิวเย่ว์ส่ายศีรษะ “ข้าไม่อาจเห็นด้วยได้ หากว่ามอบเขาละมั่งโลหิตให้ท่านไป ซ่งรุ่ยหยางจะต้องรู้ว่าข้าอยู่ในเมืองหลวง เพราะว่าองค์หญิงใหญ่จะต้องใช้เขาละมั่งโลหิตถึงจะช่วยชีวิตเอาไว้ได้ เรื่องนี้ทุกคนในเมืองหลวงต่างก็รู้ดี ไม่เท่าว่าเป็นการเปิดเผยสถานะของข้าอย่างนั้นหรือ?”

“แต่หากว่าท่านไม่มอบให้ ข้าก็จะบอกซ่งรุ่ยหยางทันที” จื่ออันเอ่ย