บทที่ 700

จื่ออันส่ายศีรษะ “ไม่ นางยังมีชีวิตอยู่ กลับไปพร้อมกับมารดาของนางแล้ว”

อ๋องเหลียงถอนหายใจด้วยความโล่งออก “ใบหน้าราวกับว่าบิดาเสียชีวิตไปของเจ้า ทำให้ข้าตกใจเข้าแล้ว”

ทันใดนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน “นางเป็นอย่างไรบ้าง? สบายดีหรือไม่?”

จื่ออันถอนหายใจออกมาเบา ๆ หางตาเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยเปียกชื้น แย่ จะแสร้งร้องไห้ออกมาช่างยากเย็นเสียจริง ไม่ใช่ดาราภาพยนตร์ “นางเพียงแต่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่...”

เซียวท่าลุกกระโดดขึ้นมา “เจ้าก็เอ่ยมาเสียสิ เพียงแต่อะไร? ร้อนรนจนจะแย่อยู่แล้ว”

จื่ออันมองไปยังเซียวท่า ในใจก็ไม่รู้ว่าเขาจะร้อนรนอะไรกัน คนที่ควรจะร้อนรน เขายังไม่ร้อนรนเลย

อ๋องเหลียงจ้องมองจื่ออัน “บอกมา เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

จื่ออันลุกขึ้นยืน เดินมายังด้านข้างของอ๋องเหลียง “ท่านอย่ารู้เลยจะดีกว่า ในเมื่อท่านเลือกที่จะประนีประนอมกับเสด็จแม่ของท่านแล้ว ก็ประนีประนอมต่อไป ไม่เป็นไร เพียงแต่ท่านวางใจได้ ข้าจะช่วยอี๋เอ๋อร์แก้แค้นเอง”

สีหน้าของอ๋องเหลียงเปลี่ยนไปทันที หันไปถามยังตาวเหล่าต้าด้วยความดุร้าย “เจ้าบอกมา เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ตาวเหล่าต้าถูกทำให้ตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด “ข้า...ข้าไม่รู้ ในตอนที่พวกข้าไปถึงนั้น มองเห็นผู้ชายคนหนึ่งกระโจนอยู่บนกายของคุณหนูอี๋เอ๋อร์แล้ว...”

ราวกับสายฟ้าฟาด จนอ๋องเหลียงกลายเป็นชิ้น ๆ ไป

จากนั้นก็เกิดความโกรธเกรี้ยวขึ้นมา ตั้งแต่ฝ่าเท้าไปจนกระทั่งถึงหน้าผาก ล้วนแต่ลุกโชนขึ้นด้วยเปลวไฟ สิ่งที่ฝังอยู่ในใจของเขามากว่าสิบปีแล้วนั้น ในตอนนี้ก็ปะทุออกมาไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ

เขากำหมัดเอาไว้ จื่ออันที่ยืนอยู่ด้านข้างของเขา ยังสามารถได้ยินถึงเสียงกระดูกดังกร๊อบแกร๊บของเขาอย่างชัดเจน อ๋องเหลียงที่เหมือนกับว่าตายไปแล้ว ในที่สุดก็ถือได้ว่าฟื้นคืนชีวิตขึ้นมาได้

ถูกรังแกมาหลายปี หลบซ่อนมาหลายปี เขาสมควรตื่นขึ้นมาแล้ว

เขาค่อย ๆ หันหลังกลับมา แล้วเดินเข้ามาทีละก้าว ไม่ได้วิ่งเตลิดไปราวกับที่จื่ออันคาดคิดเอาไว้ ทว่าแต่ละก้าวนั้น หนักเสียจนทำให้ผู้คนรู้สึกเจ็บปวด

เซียวท่าเองก็ตื่นตกใจมากเช่นกัน “สวรรค์ มู่หรงเฉียวเองก็บ้าเกินไปแล้ว”

“เซียวท่าไปดูเขา ให้รัชทายาทได้เหลือลมหายใจเอาไว้” จื่ออันเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย

องค์รัชทายาทยังไม่อาจตายได้ อย่างน้อยก็ไม่อาจตายอยู่ในมือของอ๋องเหลียงได้