บทที่ 711

เฉินหลงเอ่ยออกมาพลาง พร้อมทั้งมองไปยังเซียวท่า คางของเซียวท่าแทบจะหลุดร่วงลงมาบนพื้น เฉินหลิวหลิ่วมีสินเดิมที่มั่งคั่งถึงเพียงนี้ ทำไมถึงยังแต่งงานไม่ได้กัน?

เฉินหลงยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “เดิมทีนั้น หลิวหลิ่วจะแต่งงาน สินเดินเหล่านี้ไม่ควรที่จะเปิดเผยออกไปก่อน แต่ท่านย่าบอกมาว่าจะต้องรีบแต่งนางออกไปให้ได้ จึงได้เปิดเผยสินเดิมของนางออกมาก่อน หลายวันมานี้ผู้ที่มาสู่ขอถึงหน้าประตูจวน แทบจะเหยียบประตูจวนจนหักไปแล้ว นี่ไม่ใช่ว่าคุณชายตระกูลฟู่เองก็บอกว่าจะมาสู่ขอตั้งแต่พรุ่งนี้เช้าหรอกหรือ”

“พรุ่งนี้เช้า?” เซียวท่าตะลึงไปครู่หนึ่ง “เร็วถึงเพียงนี้เชียว?”

“กว่าครึ่งนั้น เขาคงจะพุ่งเป้ามายังสินเดิม ทว่าก็ไม่มีวิธีการอื่นใดแล้ว? งานแต่งงานของหลิวหลิ่วไม่อาจล่าช้าได้อีก เซียวท่า หลิวหลิ่วบอกว่าสามารถให้เจ้าได้คิดสักสองวัน พวกเราเองก็ไม่ควรที่จะบีบบังคับเจ้า วางใจได้ พวกเราจะต้องคิดหาวิธีอย่างสุดความสามารถเพื่อปฏิเสธไป เกรงก็แต่ว่าท่านพ่อท่านแม่ข้า เขาจะร้อนรนเข้า จนรับปากไป”

เซียวท่าแทบจะเอ่ยออกมาในทันที “ข้ายังมีเรื่องให้ต้องทำอีก คงต้องไปก่อนแล้ว”

เมื่อเอ่ยจบแล้ว เขาก็วิ่งออกไปราวกับลมบ้าหมู

เขาขี่ม้ากลับไปยังจวนโหว หยิบเอาระฆังของคนเฝ้าประตูเคาะลงไปราวกับเกิดไฟไหม้ไปทั่วทั้งเรือน เคาะไปพลางร้องตะโกนออกมา “ตื่น ตื่น ทุกคนตื่นกันได้แล้ว!”

ท่านโหวถูกรบกวนจนตื่นขึ้นมา เมื่อออกมาก็ไม่พบว่ามีไฟไหม้ จึงโมโหแล้วพุ่งเข้าไปหยิกหูของเขา “ทางที่ดีเจ้าควรจะมีเรื่องเร่งด่วนจริง ๆ”

คำพูดนี้ดูคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ถูก ทว่าไม่สนใจอะไรให้มากความแล้ว เซียวท่าวางระฆังลง คุกเข่าลงเสียงดังตึกตัก “ข้าอยากสู่ขอหลิวหลิ่วแต่งงาน”

ท่านโหวในตอนที่เห็นเขาคุกเข่าลงไปนั้นก็คิดว่าเขาไปก่อเรื่องเข้า เตรียมจะเหวียงฝ่ามือแข็งกระด้างลงไป แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นประโยคนี้ เขาเอาฝ่ามือนั่นตบลงบนใบหน้าของตนเอง ยิ้มแล้วประคองเขาขึ้นมา “ลุกขึ้นมาพูดคุยกัน พวกเราค่อย ๆ หารือกันก่อน!”

“ไม่อาจหารือได้แล้ว หากว่ารอหารือกัน แล้วหลิวหลิ่วก็อาจจะถูกคุณชายตระกูลฟู่นั่นแย่งไปเสีย รีบเตรียมสินสอดของหมั้นเข้าเถิด รีบไปกันตอนนี้เลย” เซียวท่าเอ่ยออกมาอย่างร้อนรน

ผู้บัญชาการเซียว ท่านพ่อของเซียวท่าเอ่ยออกมาอย่างประหลาดใจ “ทำไมถึงได้ร้อนรนเช่นนี้กัน? หมั้นหมายจะต้องเลือกวันดี วันพรุ่งนี้อาจจะไม่ใช่วันดีก็เป็นได้”