บทที่ 712

ส่วนราชครูและคนอื่น ๆ นั้น แน่นอนว่าย่อมไม่คิดที่จะยื่นมือเข้ามาข้องเกี่ยว เพราะอย่างไรก็เป็นเรื่องในราชวงศ์ของพวกเขา อีกทั้งนี่ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร

ท่านอ๋องกวางตงเมื่อเห็นว่าไม่มีใครเอ่ยออกมา จึงได้เอ่ยว่า “ในเมื่อทุกคนไม่คัดค้าน เรื่องนี้ก็มีข้า และหวงไท่โฮ่ว สำนักพิธีการ กรมกิจการภายในร่วมกันจัดการ ทุกคนสามารถแนะนำคนมีความสามารถได้”

เสนาบดีสำนักพิธีการเอ่ยถามถึงปัญหาหนึ่งออกมา “ท่านอ๋อง หากว่าเมื่อองค์หญิงทรงอภิเษกแล้ว ราชบุตรเขยคนนี้ จะได้รับการปฏิบัติดั่งเช่นราชบุตรเขยคนอื่นหรือไม่?”

อ๋องกวางตงเอ่ย “แน่นอน!”

ใบหน้าของมู่หรงเจี๋ยยิ่งดำคล้ำเข้า “พอแล้ว!” คนที่เข้าใจเขากลับพอจะมองออก ถึงแม้ว่าเขาจะกรุ่นโกรธ แต่กลับดูโล่งใจ

อ๋องหลี่เมื่อได้ยินคำนี้เข้า ก็รู้สึกประหลาดใจ ชายชราผู้นี้ก่อเรื่องวุ่นวายมากพอแล้ว คำพูดเช่นนี้จะเอ่ยออกมาต่อหน้าของเหล่าขุนนางได้อย่างไรกัน? หากว่าได้รับการปฏิบัติเฉกเช่นเดียวกับราชบุตรเขยคนอื่นแล้ว หากว่าเมื่อองค์หญิงจากไป อีกทั้งยังไม่มีบุตรธิดา ทรัพย์สมบัติของนาง จะไม่ตกเป็นมรดกของราชบุตรเขยไปหรอกหรือ?

แน่นอนว่า เมื่อท่านอ๋องกวางตงเอ่ยคำนี้ออกมา เหล่าขุนนางก็พากันตื่นตะลึง แม้แต่ราชครูเหลียงเองก็ยังต้องเลิกคิ้วขึ้น

เรื่องที่เกิดขึ้นในราชสำนักเอง ก็ลือไปจนถึงหูของกุ้ยไท่เฟย กุ้ยไท่เฟยโมโหเป็นอย่างมาก สบถด่าออกมาเสียยกใหญ่ “อ๋องกวางตงผู้นี้ทำลายเรื่องดีของข้าเข้าแล้ว”

เดิมทีนางวางแผนที่จะให้ซุนชั่นเสนอเรื่องจะแต่งงานกับองค์หญิง ทว่าบุคลิกของซุนชั่นนั้นไม่เหมาะสม ท่านอ๋องกวางตงแน่นอนว่าย่อมไม่เห็นด้วย เมื่อถึงเวลานั้น เหลียงซู่หลินค่อยปรากฏออกมา ทั้งสองคนเมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว วัดกันแล้ว ท่านอ๋องกวางตงและหวงไท่โฮ่วย่อมต้องคิดว่าเหลียงซู่หลินดีกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง

แต่เมื่อท่านอ๋องกวางตงนำคำนี้ออกมาเปิดเผยเสียก่อน ก็เท่ากับเป็นการบอกกับทุกคนว่า แต่งงานกับองค์หญิงแล้ว ชาตินี้ถึงแม้ว่าขาจะหักไปก็ไม่ต้องเป็นกังวล

เช่นนั้น คนที่ต้องการจะแต่งงานกับองค์หญิง ก็ไม่ใช่ว่าจะพากันมารวมตัวที่นี่หรอกหรือ?

หากว่ามีคนที่ดียิ่งกว่านี้ แล้วจะมาถึงเหลียงซู่หลินได้อย่างไร?