บทที่ 72

“เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ทราบ ฮองเฮาโปรดสั่งให้คนไปตรวจสอบอย่างละเอียดด้วยเถิด!” ใบหน้าของมู่หรงเจี๋ยดูจริงจังมาก

จื่ออานเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ท่าทางเขาช่างดูไม่รู้อิโหน่อิเหน่เสียจริง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนแพร่ข่าวนี้ออกไป ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะเข้าวังมา เดิมทีคิดว่าพอพวกเขาเข้าวังมาแล้วนางก็จะถูกใส่ความ ที่ไหนได้ที่เข้าวังมาก็เพื่อลบล้างความผิดให้ตนเอง?

สีพระพักตร์ของฮองเฮามืดหม่น "จื่ออาน เจ้าไปที่นั่นกับข้า ไม่จำเป็นต้องพูดถึงที่มาที่ไปของเรื่องการถอนหมั้นในวันนั้นแล้ว ข้ารู้ว่าจะต้องทำเช่นไร"

จื่ออานตอบ "เพคะ!" ไม่พูดก็ดี มิเช่นนั้น ไม่ว่านางจะพูดว่าตนเองรู้สึกแย่และได้รับความทุกข์ทรมานเพียงใด และถึงแม้จะเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบก็จะถูกฮองเฮามองว่าตนจิตใจคับแคบอยู่ดี

แม่นมหยางเตรียมเกี้ยวให้ในทันที จื่ออานออกจากประตูไป มองเห็นแสงแดดส่องประกายระยิบระยับก็รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

นางต้องรีบรักษาร่างกายให้แข็งแรง มิเช่นนั้น หลังจากกลับไปที่จวนแล้ว นางจะไม่สามารถต่อกรกับกลุ่มหมาป่าชั่วร้ายได้

หลังจากที่ฮองเฮาออกไป องค์จักรพรรดิเหลียงก็ให้หยวนพ่านและข้าหลวงรับใช้ออกไป เขามองไปที่มู่หรงเจี๋ยและกล่าวว่า "เสด็จอา ท่านใช่ไหมที่เป็นคนปล่อยข่าว?"

มู่หรงเจี๋ยเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

“เป็นท่านนั่นแหละ!” องค์จักรพรรดิเหลียงถอนหายใจเบา ๆ “มหาเสนาบดีเซี่ยคนนี้บีบบังคับบุตรสาวของตนเองถึงขนาดนั้น ในตอนนั้นข้าช่างตาบอดเสียจริง”

“เจ้าไม่ได้ตาบอดหรอก เขาดูเหมือนสุภาพบุรุษที่ถ่อมตัวมาโดยตลอด ใครจะรู้ว่าจิตใจของเขาจะเต็มไปด้วยกลอุบายที่ชั่วร้าย?”

องค์จักรพรรดิเหลียงยิ้ม “ตั้งแต่ท่านมีอำนาจอยู่ในมือ ท่านก็ได้บีบคั้นเขาให้ออกไป ข้าคิดว่าตอนนั้นท่านอิจฉาในความสามารถของเขา พอลองมองย้อนกลับไปในวันนี้ ท่านช่างมีสายตาที่กว้างไกลยิ่งนัก”

มู่หรงเจี๋ยไม่ได้กล่าวอะไร แต่นัยน์ตาของเขากลับดูไร้ความรู้สึก เขามีอำนาจในมืออยู่แล้ว จะไปอิจฉาบุคคลที่มีความสามารถเพื่ออะไร? ในราชสำนักเจ้าหน้าที่พลเรือนและทหารพวกเขาทั้งหมดล้วนได้รับการตรวจสอบเป็นการส่วนตัวอย่างลับ ๆ เกี่ยวกับอุปนิสัยใจคอของมหาเสนาบดีเซี่ย เขารู้มาตั้งแต่แรกแล้ว