บทที่ 742

“แต่เกรงว่าราชครูคงจะไม่หลงกล”

“เช่นนั้นก็จัดการกับเขาก่อน” มู่หรงเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา เขาเป็นตาของรัชทายาท อีกทั้งยังรับหน้าที่เป็นราชครูของรัชทายาท รัชทายาททำความผิด เขาก็หนีไม่พ้นความรับผิดชอบ”

“แต่หากจะล้มเขา อาศัยเพียงแค่ตรงจุดนี้คงจะไม่ได้”

“ข้ายังไม่ไร้เดียงสาถึงขั้นที่อาศัยครั้งนี้เพื่อล้มเขา พลังอำนาจของเขาหยั่งรากลึก นิสัยก็ยิ่งหยิ่งผยอง หากว่าไม่ตบหน้าเขาสักครั้งในตอนนี้ เขาไม่มีทางหยุดลง การตบครั้งนี้ อย่างน้อยก็ช่วยเรียกวันเวลาที่สงบสุขให้แก่ข้าได้เล็กน้อย ข้ายังมีโครงการทางการเมืองอีกหลายข้อที่ต้องทำ คงต้องอาศัยโอกาสจากเวลานี้แล้ว”

จื่ออันกอดเขาเอาไว้ ถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ต่อไปพวกเราไม่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิกันแล้ว ใครอยากจะเป็นก็ให้เป็นไป นี่ไม่ใช่วิถีการใช้ชีวิตของคนทั่วไป”

ต้องรับมือกับแผนการจากหลายฝ่าย และยังต้องวางแผนนโยบายเพื่อให้เป็นประโยชน์กับแคว้น อีกทั้งยังคอยต้องแบ่งสมาธิไปจัดการกับแคว้นต่าง ๆ รอบ ๆ ที่มีใจทะเยอทะยาน ตอนนี้ยังต้องเป็นกังวลกับเรื่องในตระกูล จื่ออันรู้สึกว่าตนเองไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย ช่วยเหลืออะไรไม่ได้เลย

“เด็กโง่ ชายหนุ่มเกิดมาเพื่อปกป้องบ้านรักษาแคว้น ข้าเป็นคนของตระกูลมู่หรง นี่เป็นหน้าที่ภาระผูกพัน” มู่หรงเจี๋ยยิ้มออกมา

“ไปเถิด ที่นี่มีข้าคอยดูแลอยู่” จื่ออันถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับแผนการชั่วร้าย ข้ามักจะรู้สึกเหนื่อยล้าจนอยากจะหนีหายไป แต่เมื่อเห็นว่าท่านกระตือรือล้นและทำงานหนักเหนื่อยเช่นนี้ ข้าก็รู้สึกว่ายังทนได้อีกระยะหนึ่ง”

มู่หรงเจี๋ยจูบลงบนหน้าผากของนาง เอ่ยออกมาอย่างรักใคร่ “ข้ารับปากเจ้า รอเมื่อเรื่องนี้สำเร็จลุล่วงแล้ว ข้าจะพาเจ้าจากไปเอง”

“ตกลง ข้าจะรอท่าน” จื่ออันเอ่ยออกมาเสียงเบา

เพียงแต่ในใจกลับรู้ดี นี่คงเกรงว่าอาจจะยังอีกยาวนาน

หลังจากที่มู่หรงเจี๋ยเข้าวังไปแล้ว เอ่ยสั่งออกไป เรียกให้ขุนนางขั้นสามขึ้นไปให้มายังโถงประชุมด้านหน้า อีกทั้งยังเชิญเชื้อพระวงศ์ในราชสกุลมาอีกด้วย