บทที่ 743

รัชทายาทที่กำลังรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ในวังบูรพา ดาบทั้งสามสิบแปดเล่มนั้นของอ๋องเหลียงไม่ได้สร้างอาการบาดเจ็บให้เขามากนัก กลับเป็นที่ตรงส่วนนั้นที่สำคัญกว่า ตอนนี้ยังต้องต้มยานอนพักผ่อนอยู่บนเตียงอยู่อีก

เหลียงซู่หลินได้กลับมารายงานแล้ว “ฝ่าบาท เขาละมั่งโลหิตได้มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ถูกโยนลงไปในเหวลึก ไม่มีใครสามารถตามหาได้พบแน่”

รัชทายาทกัดฟันเอ่ยออกมา “ดี เขาทำร้ายข้า ข้าก็จะเอาชีวิตของเขา”

ดวงตาของเหลียงซู่หลินฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา “พ่ะย่ะค่ะ ไม่มีเขาละมั่งโลหิตแล้ว อ๋องเหลียงก็มีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”

เป็นเหลียงซู่หลินที่เป็นผู้แจ้งแก่รัชทายาทใราวกับไม่ได้ตั้งใจว่าอ๋องเหลียงต้องการเขาละมั่งโลหิตเพื่อช่วยชีวิต

อันที่จริงแล้ว.ด้านนอกนั้นมีคนมากมายที่รู้ว่าเขาละมั่งโลหิตใช้เพื่อช่วยชีวิตองค์หญิงใหญ่ ทว่าก่อนหน้านั้นรัชทายาทไม่ได้ใส่ใจต่อสถานการณ์ขององค์หญิงใหญ่ อีกทั้งได้รับบาดเจ็บอยู่ในวังบูรพา และโลกภายนอกนั้นเหมือนจะไม่ได้ติดต่อกัน เพราะฉะนั้นจึงไม่รู้เรื่อง เมื่อเหลียงซู่หลินเอ่ยออกมาเช่นนี้ เขาจึงเชื่อเข้า

“ฝ่าบาท ราชครูส่งคนมา บอกว่ามีเรื่องต้องการสอบถามฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” คนในวังเดินเข้ามาแล้วเอ่ย

“เรียกตัวเข้ามา!”

รัชทายาทคิดจะลุกขึ้นนั่ง ทว่าบาดแผลยังคงเจ็บปวด เพียงแค่ขยับก็ฉีกขาดออกจากอย่างรุนแรง เขาเอ่ยกับเหลียงซู่หลินด้วยความโกรธเกรี้ยว “ยังไม่รีบมาประคองข้าขึ้นอีก? ยืนเป็นท่อมไม้อยู่ตรงนั้นทำอะไรกัน? ไอเจ้าหัวสมองหมู!”

“พ่ะย่ะค่ะ!” เหลียงซู่หลินรีบก้าวเข้ามา ประคองเขานั่งลง จากนั้นก็สอดเบาะนั่งเอาไว้ด้านหลังเอว

เด็กรับใช้ของราชครูเข้ามาคุกเข่าลงบนพื้น “บ่าวคารวะองค์รัชทายาท”

“มีเรื่องอะไรกัน?” รัชทายาทเอ่ยถาม

“ฝ่าบาท ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักพรรดิเรียกเหล่าขุนนางและเหล่าเชื้อพระวงศ์ บอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องการจะหารือด้วย ราชครูถึงได้ให้บ่าวมาสอบว่า หลายวันมานี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเป็นพิเศษหรือไม่”

รัชทายาทเมื่อได้ยินว่าผู้สำเร็จราชการแทนเรียกตัวขุนนางและเชื้อพระวงศ์ไป ก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมา “มู่หรงเจี๋ยต้องการจะทำอะไร? ทำไมถึงต้องเรียกเชื้อพระวงศ์ด้วย?”