บทที่ 744

“นางวิ่งเข้ามาเห็นกับตาตนเอง อีกทั้งในวันนั้น ที่วัดของราชวงศ์ ข้าเองก็กำลังทำเรื่องดีอยู่ นางก็บุกเข้ามา เห็นทุกอย่างด้วยตาตนเอง”

“นอกจากนางแล้ว ยังมีใครที่เห็นอีกบ้าง?” เด็กรับใช้เอ่ยถาม

รัชทายาทคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ยังมีมารดาของหญิงชาวบ้านนั้นอีก ชื่อว่าหลิวเย่ว์ พระในวัดของราชวงศ์เองก็รู้ นางกำนัลสองคนของพระสนมอี๋เองก็รู้ คนข้างกายของข้าไม่กี่คนนั้นเองก็รู้”

เด็กรับใช้ไม่คิดเลยว่ารัชทายาทจะทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้ เรื่องนี้หากว่าถูกเปิดเผยออกไป ไม่จำเป็นต้องหารือใดก็สามารถปลดออกได้ทันที

เขายุ่งวุ่นวายหลงระเริงในวังหลวง ขโมยสนมของบิดาตนเอง อกตัญญู แล้วยังจะต้องการการหารืออีกหรือ? ที่สำคัญก็คือ เรื่องนี้ยังถูกพระชายาของผู้สำเร็จราชการรู้เข้า ไม่น่าแปลกที่วันนี้มู่หรงเจี๋ยถึงได้กระทำการใหญ่โตเรียกตัวขุนนางและเชื้อพระวงศ์มา เขามีหลักฐานอยู่

“นอกจากนี้แล้ว ยังมีอีกหรือไม่?” เด็กรับใช้เอ่ยถาม

รัชทายาทโบกมือ “จะยังมีอะไรอีก? ไม่มี”

เรื่อที่ขโมยเขาละมั่งโลหิตในวันนี้ ไม่อาจเอ่ยออกไปได้ มิฉะนั้นแล้ว หากลอยไปถึงหูของเสด็จแม่ เสด็จแม่จะต้องโกรธเกลียดเขามาก

“เช่นนั้นบ่าวขอลาก่อนแล้ว!” เด็กรับใช้ทำความเคารพแล้วจากไป

เด็กรับใช้กลับไปนำเรื่องที่รัชทายาทบอกมาแจ้งแก่ราชครู ราชครูโมโหจนใบหน้าเขียวคล้ำ “เขาไม่ตายก็ไม่มีประโยชน์แล้ว มีฐานะเป็นถึงรัชทายาท เรื่องถูกต้องไม่ทำ กลับไปทำเรื่องของโจรหนุ่มและโสเภณี ด้านนอกนั้นมีหญิงสาวอยู่มากมาย ทำไมถึงต้องไปขโมยคนบิดาตนเองกัน? เรื่องนี้ไม่อาจเปิดเผยออกไปได้ เจ้ารีบไปยังทางด้านของพระสนมอี๋ ให้นางป้องกันคนของนางให้เคร่งครัด ห้ามเอ่ยออกไปแม้แต่คำเดียว หากว่าจำเป็นแล้ว จะต้องฆ่าปิดปากคนที่รู้เรื่องเสีย”

“แล้วเรื่องนี้จะอธิบายกับฮองเฮาอย่างไรดีขอรับ?”

“เรื่องนี้ไม่อาจบอกกับฮองเฮาได้ บอกแค่เพียงว่าเซี่ยจื่ออันใส่ร้าย หากว่าฮองเฮารู้เข้า นางจะต้องกำจัดพระสนมอี๋ เมื่ออยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนั้น ไม่อาจเกิดความผิดพลาดขึ้นได้อีก” ราชครูเอ่ยสั่งเสียงเคร่ง จากนั้นก็กำเสียงต่ำสำทับอยู่สองสามประโยค ให้เขาบอกฮองเฮา

“ขอรับ!”

ราชครูสูดลมหายใจเข้าลึก ในใจของเขากระจ้างแจ้งดีแล้ว การต่อสู้ครั้งใหญ่ในครั้งนี้