บทที่ 75

หวงไท่โฮ่วขมวดคิ้ว “วังนี้เป็นสถานที่ที่มีกฎเกณฑ์ จะเรียกขานสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร ถ้ามีพระสนมที่มียศต่ำกว่าเจ้าเรียกเจ้าว่าเหลียงซื่อ เจ้าจะยินดีเหรอ? "

เหลียงเป็นแซ่ของพระสนมเหมย!

พระสนมเหมยก็รู้ว่าไทเฮาเป็นคนที่ยึดมั่นในกฎระเบียบวินัยมาก นางจึงไม่กล้าโต้เถียง หันกลับมาตำหนิหลิงหลงฟูเหริน “เจ้าไม่ต้องประหม่า อยู่ในจวนเรียกเช่นไร ตอนนี้ก็ให้เรียกอย่างนั้น จะละเลยความเหมาะสมได้อย่างไร?”

หลิงหลงฟูเหรินแสดงท่าทีน้อมรับคำสอนและกล่าวอย่างนอบน้อม “เพคะ หม่อมฉันจะจดจำไว้”

ฮองเฮากล่าวกับซุนกงกง “เจ้าไปพาหญิงรับใช้ข้างกายของเซี่ยจื่ออานมาที่นี่ แม้ว่าอาการบาดเจ็บของนางจะยังไม่หายดี ก็ให้พยุงเข้ามา”

"พ่ะย่ะค่ะ!" ซุนกงกงตอบกลับ

มหาเสนาบดีเซี่ยคิดว่า ถึงแม้จะนำตัวผู้หญิงคนนั้นเข้ามาก็ตาม แต่เขาก็อยู่ที่นี่ นางผู้นั้นต้องไม่กล้าพูดจาเหลวไหลแน่นอน ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้ซุนกงกงไป

หลังจากที่ซุนกงกงจากไป เขาก็ถอนหายใจ “ไม่ว่าเรื่องนี้จะเป็นเช่นไร ก็ล้วนเป็นความผิดของกระหม่อม กระหม่อมยินดีรับผิด”

แบบนี้ จะทำให้เขาดูเป็นคนที่มีความรับผิดชอบ

ฮองเฮากลับไม่ยอมรับแล้วตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เรื่องนี้ใครผิดก็ว่าไปตามผิด คนผิดต้องเป็นคนรับผิดชอบ หากท่านมหาเสนาบดีทำผิด ข้าก็จะไม่ยอมเด็ดขาด หากว่าหยวนซื่อเป็นคนยุยง ข้าต้องลงโทษนางอย่างรุนแรงแน่นอน”

มหาเสนาบดีเซี่ยกล่าว: "พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยินดีรับการลงโทษ"

จื่ออานที่อยู่นอกพระตำหนัก ได้ฟังการสนทนาเหล่านี้ ในใจรู้สึกเย้ยหยันเป็นอย่างมาก