บทที่ 76

เมื่อพระสนมเหมยได้ยินหลิงหลงฟูเหรินพูดเช่นนั้น นางก็อดไม่ได้ที่ด่าในใจ ที่แท้ก็เป็นคนที่ตื้นเขินถึงได้ไม่รู้ว่าสิ่งใดควรพูดไม่ควรพูด กล่าวแบบนี้ต่อหน้าพระพักตร์หวงไท่โฮ่ว รนหาที่ตายชัด ๆ?

เป็นอย่างที่คาดไว้ เมื่อเห็นหลิงหลงฟูเหรินกล่าวอย่างไม่แยแส สีหน้าของหวงไท่โฮ่วก็แย่ลง "ทำผิดเรื่องอะไร? เหตุใดถึงได้โบยจนนางมีสภาพเช่นนี้"

มหาเสนาบดีเซี่ยสะกิดหลิงหลงฟูเหรินด้วยข้อศอก นางเองก็รู้ว่าได้พูดผิดไปแล้ว จึงรีบอธิบายทันที "กราบทูลหวงไท่โฮ่ว หม่อมฉันไม่ได้เป็นคนออกคำสั่งให้โบย แต่เป็นพ่อบ้านที่เห็นว่านางดื้อรั้นไม่ยอมรับผิด ก็เลยลงมือโบยนางอย่างหนักไปชั่วขณะหนึ่ง หม่อมฉัน ได้ลงโทษพ่อบ้านไปแล้วเพคะ”

หวงไท่โฮ่วเหลือบมองไปที่เสี่ยวซุนและเห็นน้ำตาในดวงตาของนาง ใบหน้าของนางเศร้าโศกน่าสงสารยิ่งนัก เป็นไปได้ว่าที่นางถูกโบยครั้งนั้น เป็นเพราะนางถูกปรักปรำ

เสี่ยวซุนถูกนางข้าหลวงช่วยพยุงพามาคุกเข่าลงที่พื้น หวงไท่โฮ่วเห็นบาดแผลบนร่างกายของนาง จะทนได้เช่นไร? ขมวดคิ้วแล้วรีบกล่าว “พยุงตัวนางไว้ ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว”

เสี่ยวซุนมองดูหวงไท่โฮ่วอย่างอ่อนแรงและรู้สึกหวั่นเกรง ต่อความสูงศักดิ์ของหวงไท่โฮ่วจนขาอ่อน เกือบจะคุกเข่าลงไปอีกครั้ง และพูดอย่างไม่เป็นทางการ "บ่าว บ่าวขอคำนับหวงไท่โฮ่ว"

ฮวงไทยเฮามองดูใบหน้าที่สูญเสียสีเดิมไปกลายเป็นแดงก่ำ ส่ายหัวและถอนหายใจ “เอาเถอะ ข้าแค่จะถามเจ้าสักเล็กน้อย จากนั้นเจ้าก็กลับไปได้”

เสี่ยวซุนเปล่งเสียงตอบรับ และใช้แรงใจบังคับร่างของนางให้ยืนขึ้นให้ได้มากที่สุด "เพคะ หวงไท่โฮ่วได้โปรดถามมา"

หวงไท่โฮ่วมองดูนางแล้วก็ทนถามไม่ไหว จึงตรัสกับฮองเฮาว่า “เจ้าถามสิ รีบ ๆ หน่อย”

ฮองเฮาเตรียมพร้อมนานแล้ว นางลุกขึ้นยืนคำนับหวงไท่โฮ่ว "เพคะ!"

หลังจากนั่งลง นางก็ถามทันทีว่า “เจ้ามาที่นี่เพื่อรับใช้เซี่ยจื่ออานใช่ไหม? ฟูเหรินของเจ้า หยวนซื่อผู้นั้นตอนอยู่ในจวนเป็นที่ยอมรับหรือไม่? นางปฏิบัติกับผู้อื่นอย่างไร?”

เสี่ยวซุนที่กำลังจะตอบ ก็ได้ยินมหาเสนาบดีเซี่ยไอ นางเหลือบมองเขาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเห็นว่าดวงตาของเขาเย็นชา นางก็หยุดพูดด้วยความตกใจและก็ไม่กล้ามองดูฮองเฮา ได้แต่ก้มหน้าลงเป็นเวลานาน พูดไม่ออกเลยสักคำเดียว