บทที่ 776

“กำหนดแล้ว หลังจากนี้สิบวัน”

จื่ออันประหลาดใจ “ทำไมเร็วถึงเพียงนี้?”

“เป็ดที่มาถึงมือแล้วจะต้องรีบต้ม ไม่เช่นนั้นมันจะบินหนีไป”

จื่ออันคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คำกล่าวมีเหตุผล ข้าเองก็ยังได้รับเชิญเช่นกัน?”

“ในรายชื่อนั้น คนไปไม่ถึง ทว่าของขวัญจะต้องไปถึง” เหล่าไท่จวินเอ่ยออกมาอย่างเลศนัย

จื่ออันยิ้มออกมา “คนและของขวัญจะต้องไปถึง”

เหล่าไท่จวินผ่อนลมหายใจ “สถานการณ์ของอ๋องเหลียงเป็นอย่างไรบ้าง?”

“เป็นไปในทิศทางที่ดี”

เหล่าไท่จวินสบถด่าเสียงต่ำ “สมควรตายจริง ๆ ของขวัญของอ๋องเหลียงนั้นเป็นชุดใหญ่ ฮองเอากระทำความผิด หากว่ามาไม่ได้แล้ว ข้าจะโกรธเกลียดฮองเฮาไปตลอดชีวิต”

“ของขวัญของอ๋องเหลียงส่งมาถึงแล้ว มะพร้าวและเหล้าที่เซียวท่านำมาสู่ขอนั้นเดิมทีเป็นของเขาที่จะนำมาสู่ขออี๋เอ๋อร์ แต่ถูกเซียวท่าขโมยเอาไป”

เหล่าไท่จวินประหลาดใจเล็กน้อย “เซียวท่านี่ช่างน่าสนใจเข้าแล้ว? ไม่เสียแรงที่เป็นหลานเขยของข้า”

“ได้ ท่านกลับไปเถิด ปกป้องจนมาถึงจวนอ๋องเหลียงแล้ว โจรนี้ยังมีผู้คุ้มครองอีกหรือ ประหลาดยิ่งนัก” จื่ออันหัวเราะออกมา

“ข้าไปแล้ว หญิงชราอีกสองวันนี้ก็จะมาถึง ข้าจะต้องกลับไปแก้ไขอะไรบางอย่าง” เหล่าไท่จวินเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด

“หญิงชรา?” จื่ออันยังไม่ทันได้สติกลับมา ตระกูลเฉินของพวกเขายังมีหญิงชราอีกคนหรือ?

“ย่าของหลิวหลิ่ว หลิวหลิ่วแต่งงาน นางบอกว่าอยากจะมาดูแล”

จื่ออันเอ่ยออกมา “แม่สามีของท่าน? อะไรกัน? แม่สามีลูกสะใภ้มีความสัมพันธ์ไม่ดีอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่ใช่อย่างนั้น นางปฏิบัติกับข้าเป็นอย่างดี...” เหล่าไท่จวินโบกมือออกมา “ช่างเถิด คนหนุ่มสาวอย่างพวกเจ้าไม่เข้าใจ”

เมื่อเอ่ยจบแล้ว นางก็เดินจากไปด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง ทำให้จื่ออันเกิดความประหลาดใจ