บทที่ 777

จื่ออันแสร้งเป็นไม่รู้อะไรเอ่ยถามออกมา “ใต้เท้าเหลียงมีอะไรอย่างนั้นหรือ?”

ใต้เท้าเหลียงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม “เป็นเช่นนี้ ข้าน้อยมาที่นี่เพราะมีบางอย่างอยากจะถามพระชายา”

“ได้ นั่งลงเถิด!” จื่ออันเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา

ใต้เท้าเหลียงเพิ่งจะนั่งลง ก็ได้ยินมู่หรงเจี๋ยส่งเสียงกระแอมดังออกมา เขารีบร้อนลุกขึ้น ยิ้มแล้วเอ่ย “ข้าน้อยนั่งนางไปแล้ว รู้สึกปวดเอวเล็กน้อย ยืนอยู่ก็ได้แล้ว”

จิงจ้าวหยิ่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำ ตำแหน่งไม่ชัดเจน ก่อนหน้านั้นก็ร่วมมือกับราชครูและรัชทายาททำบางเรื่องที่ผิดต่อพระชายา เขารู้ว่าตนเองเป็นที่น่ารังเกียจ และไม่กล้าที่จะทำผิดอีก ครั้งนี้เดิมทีไม่คิดที่จะมาด้วยตนเอง หากแต่กลัวว่าการส่งเจ้าหน้าที่มาจะเป็นการล่วงเกินพระชายาเข้า ทำได้เพียงมาด้วยตนเอง

อย่างไรก็ตาม เมื่อบรรยากาศนี้ถูกกำหนดแล้ว

จื่ออันจ้องมองไปยังมองไปยังมู่หรงเจี๋ย มู่หรงเจี๋ยทำเป็นมองไม่เห็น ยกชาขึ้นดื่มอย่างใจเย็น

“ใต้เท้ามีอะไรจะถามข้า?” จื่ออันเอ่ยถามอย่างมีมารยาท

ใต้เท้าประคองสติ “เป็นเช่นนี้ ฮูหยินใต้เท้าเซียวเมื่อคืนวานนี้ตายไปแล้ว ไม่รู้ว่าพระชายารู้เรื่องนี้หรือไม่?”

จื่อเอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ “ตายแล้ว? ตายไปได้อย่างไร?”

“พระชายาไม่รู้หรือ?” ใต้เท้าเหลียงเอ่ยถาม

“รู้แล้ว”

“อ่าห์?”

จื่ออันยิ้มเอ่ยถาม “ใต้เท้าเพิ่งจะเอ่ยออกมาเมื่อครู่นี้ นางตายไปแล้ว ดังนั้นข้าก็เลยรู้”

ใต้เท้าเหลียงอึ้งตะลึงไป อึดอัดเล็กน้อย “โอ๋ ใช่แล้ว ตามที่คนรับใช้ในแม่ทัพใหญ่เอ่ยออกมา เมื่อคืนวานนี้พระชายาไปหาฮูหยินแม่ทัพมาก่อน ไม่รู้ว่ามีเรื่องนี้หรือไม่?”