บทที่ 78

ความคิดที่ว่านางจะบังเอิญโชคดีมุ่งไปที่หวงไท่โฮ่ว เพราะนางรู้ว่าหวงไท่โฮ่วจะไม่ลงโทษข้ารับใช้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ถ้าได้ยินว่าหยวนซื่อต้องการโบยนางฆ่าหลวงให้ตาย เพียงเพราะเรื่องชาที่หก จะต้องไม่พอใจหยวนซื่อมากแน่ ๆ

และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ หวงไท่โฮ่วได้ยินที่พระสนมเหมยเล่า ก็โกรธเคืองทันที "มีคนเลวทรามเช่นนี้ด้วยหรือ? ไม่ใช่ว่านางเป็นผู้ที่มีความสามารถด้านวรรณกรรมที่โดดเด่น? จะโหดร้ายอย่างไร้เหตุผลได้อย่างไร?"

ฮองเฮาก็เงียบไปชั่วขณะหนึ่ง เพราะว่า เรื่องที่สนมเหมยเล่ามาก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ อุปนิสัยใจคอและพฤติกรรมของหยวนซื่อ นางเองก็ไม่ได้รู้ดีนัก

หากว่าเป็นจริง นางพูดหักล้างว่าไม่จริง ก็จะกลายเป็นนางที่แพ้พ่ายให้แก่สนมเหมย ต่อไปก็จะถูกสนมเหมยยึดครองตำแหน่งที่สูงกว่า แล้วจะถูกจูงจมูก

ความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นในนัยน์ตาของหลิงหลงฟูเหริน ก่อนหน้านี้สนมเหมยพูดว่าเป็นเพียงข่าวลือ แต่บัดนี้บอกว่ามันเกิดขึ้นที่ตำหนักของพระนาง อยากได้รับความไว้วางใจจากหวงไท่โฮ่วล่ะสิ?

มาดูกันว่าฮองเฮาจะพูดว่าอย่างไร!

ในที่สุดจื่ออานก็ทนไม่ได้อีกต่อไป เดินเข้ามาด้านในอย่างไว

มหาเสนาบดีเซี่ยกับหลิงหลงฟูเหรินที่เห็นนางต่างตกใจมาก

ไม่ใช่ว่าถูกโบยและขังไว้ที่ห้องลงทัณฑ์เหรอ? ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้? อีกทั้งเมื่อเห็นผิวพรรณของนาง ดูเหมือนว่าสองวันที่นางอยู่ที่นี่จะสุขสบายมาก ๆ

พระสนมเหมยก็ตกใจเล็กน้อย เป็นไปได้ไหมว่าข่าวที่แพร่ออกมานั่นผิดพลาด?

จื่ออานเดินไปที่เบื้องหน้าของหวงไท่โฮ่ว แล้วคุกเข่าลง เงยใบหน้าที่แลดูหมดจดทว่าดื้อรั้นขึ้นมา "จื่ออานขอถวายบังคมหวงไท่โฮ่ว"

หวงไท่โฮ่วที่เห็นนางเข้ามา สีพระพักตร์ก็เปลี่ยนไปในทันที กล่าวพร้อมรอยยิ้ม "รีบลุกขึ้นเถิด"