บทที่ 782

อี๋เอ๋อร์ยิ้ม "แน่นอนว่าท่านจะไม่เป็นอะไร"

จื่ออันหยิบผ้าก๊อซที่เปลี่ยนเรียบร้อยแล้วและพูดว่า "ท่านพักผ่อนเถิด ข้าจะไปดูว่าเซียวท่ากลับมาแล้วหรือยัง"

อ๋องเหลียงหยุดนาง "เจ้ายังไม่พบท่านหมอหยวนอีกหรือ?"

“ใช่...ยังไม่พบ!”

อ๋องเหลียงถอนหายใจเบา ๆ “ท่ามกลางคลื่นมนุษย์มากไพศาล การค้นหาใครสักคนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย”

จื่ออันปลอบโยน "อย่ากังวลไปเลย นางต้องไม่เป็นอะไร"

จื่ออันกำลังจะถือของเดินออกไป ทันใดนั้นนางก็นึกถึงเรื่องของฟางเอ๋อร์ขึ้นมา บางทีอ๋องเหลียงอาจจะรู้เรื่องนี้ก็เป็นได้

นางหันกลับมามองอ๋องเหลียง "ใช่แล้ว ฟางเอ๋อร์กลับมาแล้ว มีใครบอกท่านแล้วหรือยัง?"

อ๋องเหลียงพูดอย่างเฉยเมย "การกลับมาของนางนั้น เช่นนั้นก็หมายความว่าอ๋องหนานหวายได้กลับมาแล้ว"

ดูเหมือนว่าเขาจะรู้เรื่องภายในเป็นอย่างดี นางโยนของออกไปด้านนอก เมื่อไม่เห็นมู่หรงเจี๋ย ดังนั้นนางจึงรีบปิดประตูทันที

“ช่วยบอกข้าที เกิดอะไรขึ้นกับฟางเอ๋อร์? ตอนนั้นนางชอบท่านอ๋องมากเลยหรือ แล้วเหตุใดนางถึงถูกไล่ออกจากบ้านกันเล่า?” จื่ออันถาม

อ๋องเหลียงกล่าวว่า "ทำไมเจ้าไม่ถามไปเสด็จอากันเล่า? มาถามข้าทำไมกัน?"

"เขามีงานหลายอย่างที่ต้องทำ จึงไม่มีเวลาคุยกับข้า" จื่ออันกล่าว

อ๋องเหลียงยิ้ม "เขาไม่บอกใช่หรือไม่?"

“ใช่ เขาไม่ยอมพูด แต่ท่านพูดได้ เช่นนั้นก็บอกข้ามาเถิด”

อ๋องเหลียงกล่าว "ไม่ได้หรอก ถ้าเขาไม่พูด ข้าก็พูดไม่ได้เช่นกัน"

จื่ออันรู้สึกท้อใจ "ได้ ไม่พูดก็ไม่พูด"

ขณะที่นางกำลังจะออกไป อี๋เอ๋อร์ก็พูดขึ้นว่า "ทำไมท่านถึงไม่บอกนางไปกันเล่า? ดูเหมือนนางจะอยากรู้เป็นอย่างมาก"