บทที่ 783

เรื่องราวต่อจากนั้นก็เกี่ยวกับข้องการนองเลือดมากยิ่งขึ้น ซุนฟางเอ๋อร์เริ่มแข่งขันเพื่อแย่งชิงตำแหน่งสูงสุด แม่ของนางจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อจ้างอาจารย์แห่งเหมียวเจียงมาสอนคาถาให้นาง อาจารย์คนนี้ค่อนข้างมีทักษะ และหยั่งรู้เกี่ยวกับโหราศาสตร์บ้างเล็กน้อย ซุนฟางเอ๋อร์เริ่มเคารพอาจารย์คนนี้มากขึ้น และเกลี้ยกล่อม อาจารย์ให้สอนทักษะทั้งหมดให้นาง จริงอยู่ที่มีสุภาษิตโบราณกล่าวว่าสอนศิษย์จนตนเองอดตาย แต่ในกรณีอาจารย์ของซุนฟางเออร์นั้น เขาสอนให้ศิษย์ฆ่าอาจารย์ตาย

หลังจากที่ซุนฟางเอ๋อร์กลายเป็นอาจารย์ คนแรกที่นางฆ่าก็คืออาจารย์ของนางเอง โดยใช้คุณไสยที่อาจารย์ของนางสอนนั่นเอง

ไม่มีวิธีการรักษา และอาจารย์ของนางก็เสียชีวิตลงในที่สุด

จากนั้นนางก็ฆ่าแม่ผู้ให้กำเนิดของนาง และคุกเข่าที่ประตูของฟูเหรินในฐานะเด็กกำพร้า ซุนฟูเหรินเป็นผู้หญิงที่ใจอ่อนอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่านางน่าสงสาร จึงปฏิบัติต่อนางเหมือนลูกสาวแท้ ๆ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็จะพานางและโหรวเหย๋าไปด้วย

ในที่สุดนางก็คว้าโอกาสนี้ทำเสน่ห์ใส่มู่หรงเจี๋ย คุณไสยประเภทนี้มีพลังมาก และไม่มียาถอนพิษ หากโดนทำเสน่ห์ก็จะไม่สามารถถอดถอนได้

มู่หรงเจี๋ยถูกอาคมของนางเป็นเวลาครึ่งเดือน และสุดท้ายถึงกับขอหวงไท่โฮ่วว่าจะแต่งงานกับซุนฟางเอ๋อร์อีกด้วย

หวงไท่โฮ่วปฏิเสธทันที และบอกให้เขาไปที่ภูเขาน้ำแข็งเพื่อขอไท่หวงไท่โฮ่วเอาเอง และเขาก็ไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขากลับมา เขาก็สั่งให้คนไปจับตัวซุนฟางเอ๋อร์เข้าคุก เขาให้ซุนฟางเอ๋อร์กินยาเม็ดหนึ่ง และซุนฟางเอ๋อร์ก็ยอมรับทันทีว่านางเป็นผู้ที่ทำคุณไสยใส่เขา

ในราชวงศ์นี้ การทำคุณไสยและอาคมเป็นวิธีที่น่าขยะแขยง และเป็นสิ่งต้องห้าม ดังนั้นตระกูลซุนจึงต้องขับไล่นางออกจากบ้านไป

ซุนฟางเอ๋อร์ไปขอร้องซุนฟูเหริน แต่ซุนฟูเหรินไม่ใจอ่อน ด้วยความโกรธ ซุนฟางเอ๋อร์จึงวางยาซุนฟูเหรินจนนางเกือบตาย โชคดีที่นายท่านช่วยชีวิตนางไว้ได้ทัน

เพียงแต่โชคร้าย พิษของกู่ตู๋นั้นทำให้นางหูหนวก

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ จื่ออันถึงกับตกใจ "ไม่แปลกใจที่โหรวเหย๋าจะเกลียดนางมากถึงเพียงนั้น มิน่าล่ะมู่หรงเจี๋ยถึงไม่ยอมบอกข้า ที่แท้เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง"

“ใช่แล้ว ตั้งแต่นั้นมา เสด็จอาก็เกลียดผู้หญิงและไม่อนุญาตให้หญิงใดเข้าใกล้อีกเลย ได้ยินมาว่า ตอนที่เขายังหมกมุ่นอยู่กับซุนฟางเอ๋อร์ ซุนฟางเอ๋อร์เคยกอดเขาด้วย” อ๋องเหลียงกล่าว

จื่ออันเลิกคิ้ว “แค่กอดหรือ?”