บทที่ 80

ฮองเฮากล่าว "ฟังดูมีเหตุผล เช่นนั้นข้าจะสั่งคนให้ไปตรวจสอบดูสักหน่อย"

นางสั่งซุนกงกง “เจ้าไปหาดูบันทึกการเข้าวังของหยวนซื่อ ตรวจสอบหน่อยว่าหยวนซื่อตอนที่อยู่กับพระสนมเหมย หรือว่าตอนที่สนมเหมยเป็นสนมชั้นผินเป็นเวลาไหน จากนั้นก็ตรวจหาผู้ที่รับใช้พระสนมเหมยอย่างใกล้ชิดในเวลานั้น”

ใบหน้าของพระสนมเหมยซีดมาก แต่นางไม่อาจหยุดซุนกงกงไม่ให้ไปตรวจสอบได้

เพียงแค่ไปตรวจสอบ ก็จะรู้ว่าตอนที่นางเป็นสนมชั้นผิน หยวนซื่อไม่ได้เข้าวังมาเลย

ในปีแรกที่หยวนซื่อเพิ่งจะแต่งงานกับมหาเสนาบดีเซี่ย ได้เข้าวังมาเข้าเฝ้านาง แต่ในตอนนั้น นางยังไม่ถูกแต่งตั้งให้เป็นกุ้ยผิน ตอนที่มหาเสนาบดีเซี่ยพาหลิงหลงกลับไปที่จวน นางก็อยู่ที่จวนมาตลอดไม่เคยเข้าวังมาอีกเลย

ครอบครัวของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่เข้าวังมาจะต้องมีการจดบันทึกไว้ แค่เพียงตรวจสอบก็จะรู่ว่านางเพิ่งจะพูดโกหกไป

ฮองเฮาไม่รู้เรื่องนี้ แต่ว่าจื่ออานรู้ ในสมองของจื่ออานยังคงมีความทรงจำของเจ้าของร่างคนเดิมอยู่ จำได้อย่างชัดเจนว่า ตั้งแต่เจ้าของร่างเดิมจำความได้ หยวนซื่อไม่เคยออกจากจวนมหาเสนาบดีเลยสักครึ่งก้าว

นางกำลังโทษตัวเอง โทษที่นางดูคนผิด ใช้วิธีการของตนเอง

ฮองเฮาที่เห็นสีหน้าของพระสนมเหมย ก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่จื่ออานพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

นางก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองไปที่มู่หรงเจี๋ย เขาก็รีบเข้ามาที่นี่ แน่นอนว่าเขาไม่ได้เข้ามาดูฉากที่น่าตื่นเต้น นางพบว่ามู่หรงเจี๋ยกำลังปกป้องเซี่ยจื่ออานอยู่โดยที่จื่ออานไม่รู้ตัว

ตามที่คาดไว้มู่หรงเจี๋ยกล่าวถามมหาเสนาบดีเซี่ย "ท่านมหาเสนาบดีวันนี้ไม่ได้เข้าราชสำนักในข่วงเช้า บอกว่าไม่สบายอยู่ที่จวน ทำไมตอนนี้ถึงสบายดีแล้วล่ะ?"

มหาเสนาบดีเซี่ยที่ได้ให้จื่ออานแต่งกับผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ ก็ทำอะไรไม่ถูก เมื่อได้ยินที่หมู่หรงเจี๋ยถาม เขาก็ตอบอย่างไม่เต็มใจ "กระหม่อมทานยาแล้วรู้สึกดีขึ้นพ่ะย่ะค่ะ"