บทที่ 81

เป็นความโชคดีที่มู่หรงเจี๋ยพูดถึงเรื่อง “ข่าวลือนอกวัง” ขึ้นมาในเวลานี้พอดี “เสด็จแม่ วันนี้ตอนที่ลูกออกไปนอกวัง ลูกได้ยินผู้คนนอกวังพูดกันว่าจื่ออานโดนฮองเฮาโยนเข้าไปในห้องลงทัณฑ์”

ฮองเฮาตกใจเล็กน้อย แล้วมองไปยังมหาเสนาบดีเซี่ยและหลิงหลงฟูเหริน ก็เห็นว่าทั้งคู่มีท่าทีที่เปลี่ยนไป และดูท่าทาร้อนรน

ในใจหวงไท่โฮ่วนั้นก็เข้าใจความหมายทันที

ใบหน้านางฉายแววโกรธเล็กน้อย พยายามลำดับเรื่องของวันนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ นางก็สามารถเดาคร่าว ๆ ได้เลยว่าเป้าหมายที่มหาเสนาบดีเซี่ยเขาวังมานี้คืออะไร การเข้าวังมาครั้งนี้ก็เพื่อที่จะขอประทานอภัยโทษ เมื่อเดินเข้าประตูมาก็โค้งตัวคำนับหน้าผากจรดแตะพื้นและร้องไห้คร่ำครวญ คงคิดว่าการที่วังหลวงเรียกตัวเซี่ยจื่ออานมาก็เพื่อสอบสวนเรื่องการล้มงานอภิเษก เขาจึงพาหลิงหลงฟูเหรินมาด้วยเพื่อปฏิเสธว่าตนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ

หากจะบอกว่า หยวนซื่อไม่ได้เป็นแบบที่พวกเขาพูดมาทั้งหมดจริง ๆ ถ้าอย่างนั้น ความคิดของนางสนมเหมยก็ควรค่าที่จะไตร่ตรองดู

กุเรื่องราวใหญ่โตเพื่อที่จะมายืนยันว่านางเป็นหญิงชั้นต่ำผิดศีลธรรม หากหนึ่งในนั้นไม่มีผลประโยชน์ นางก็จะไม่เชื่อ

สิ่งที่หวงไท่โฮ่วเกลียดที่สุดก็คือการที่คนในครอบครัวทะเลาะกันเอง หรือคนในวงศ์ตระกูลบาดหมางกัน หากนางสนมเหมยยุแยงให้องค์รัชทายาททั้งสามพระองค์แย่งชิงตำแหน่งสูงกันจริง ๆ แล้วทำไมถึงได้ล้มเลิกความคิดนี้ของนางไปก่อน ถึงแม้หวงไท่โฮ่วจะพอเดาออก แต่ก็ขอให้ตนเดาผิดเพื่อจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เหมารวมมาถึงหลานชายของตนไปด้วย

เพราะฉะนั้น นางจึงตั้งตาคอยให้ซุนกงกงกลับมาสอบสวนว่า แท้จริงแล้วนางข้าหลวงนางนั้นเป็นผู้ใดกันแน่ และพานางซักไซ้ความ เพื่อใช้เป็นข้อพิสูจน์ว่านางสนมเหมยนั้นบริสุทธิ์

ซุนกงกงกลับมาด้วยความรวดเร็ว เขาโค้งคำนับจากนั้นกล่าวว่า “ไทเฮา กระหม่อมไปตรวจสอบมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ พอดีกับที่ผู้รับหน้าที่ขันทีในตำหนักชั้นในเป็นผู้สรรเสริญหยวนซื่อ ขันทีผู้นั้นจึงบอกกับกระหม่อมตรง ๆ ว่าหลายปีมานี้ หยวนซื่อไม่ได้เข้ามาในวังหลวงเลย แต่กระหม่อมไม่เชื่อ จึงเข้าไปตรวจสอบบันทึกการเข้าเยี่ยมของนางสนมเหมยที่นั่นแล้วก็ไม่มีจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

สีเลือดบนใบหน้าของนางสนมเหมยเริ่มถอดสีลงเรื่อย ๆ เมื่อครู่นางยังคงหวังอยู่ว่า ตำหนักชั้นในคงจะทำลายบันทึกที่ผ่านมาหลายกว่าปีแล้ว แต่สุดท้ายแล้วผ่านมานานขนาดนี้ ตำหนักชั้นในไม่น่าจะเหลือบันทึกที่ไร้ประโยชน์นี้ไว้อีก