บทที่ 82

เขาพอจะเดาออกแล้วว่าใครเป็นผู้ปล่อยข่าวออกไป เพราะเมื่อครั้งที่เซี่ยฉวนออกไปถาม ได้เรื่องมาว่าผู้ที่อยู่ข้างท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นผู้ที่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป

หรืออีกแง่หนึ่งคือ มู่หรงเจี๋ยจงใจปล่อยข่าวออกไปเอง เป็นเหตุให้เขาเข้าวังมาแล้วต้องตบปากตัวเอง เพื่อที่ว่าจะได้กู้ชื่อเสียงของนางแพศยาเซี่ยจื่ออานและล้างความคาวบนตัวของนาง จากนั้นจึงค่อยแต่งเข้าตำหนักองค์ชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อีกครั้ง

ครั้งนี้เขาขอความช่วยเหลือจากนาสนมเหมย แต่นางได้ติดกับไปแล้ว หากเขาไม่ยืนอยู่ข้างนางสนมเหมย คราหน้านางจะต้องสงสัยเขาเป็นแน่

หลังจากที่มู่หรงเจี๋ยได้ฟังคำของมหาเสนาบดีเซี่ย ก็กล่าวอย่างเรียบ ๆ ว่า “ถ้าเยี่ยงนั้น ก็รบกวนซุนกงกงช่วยตรวจสอบมาว่าปีนั้นนางข้าหลวงที่รับใช้นางสนมเหมย เป็นผู้ใดแล้วเอามาเทียบเคียงกัน”

หวงไท่โฮ่วตะโกนด้วยความกราดเกรี้ยว “สนมเหมย คุกเข่าลง!”

สีหน้านางสนมเหมยซีดเผือด จากนั้นก็คุกเข่าลงอย่างแรง ก้มหน้าแตะพื้นอย่างกลัวตาย “ไทเฮาใจเย็น ๆ ก่อนนะเพคะ”

หลิงหลงฟูเหรินยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าอย่างแน่ชัด ด้วยความตกใจนางจึงกล่าวออกไปว่า “หวงไท่โฮ่วเพคะ ที่นางสนมเหมยพูดมาทั้งหมดเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้นเพคะ เหตุใดพระองค์จึงไม่ทรงเชื่อล่ะเพคะ?”

หวงไท่โฮ่วไม่ได้สนใจหลิงหลงฟูเหริน แต่กลับจ้องมาที่มหาเสนาบดีเซี่ย “มหาเสนาบดี ข้าไม่ได้ชอบหยวนซื่อ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ยอมรับ หยวนซื่อฉลาดกว่านางร้อยเท่า เพียบพร้อมกว่านางพันเท่า สายตาเจ้านี่มันยังไงกัน ถึงได้หลงนางมาตั้งหลายปี แต่กับหยวนซื่อกลับเย็นชาใส่นาง เจ้าได้รับของมีค่าแต่ไม่รู้จักคุณค่าของมัน เจ้าน่ะ ทำให้ชายใต้หล้านี้อิจฉาเจ้ากันไปหมด”

สีหน้ามหาเสนาบดีเซี่ยซีดขึ้นมา “สิ่งที่ไทเฮาสอน กระหม่อมจะจารึกไว้ในใจพ่ะย่ะค่ะ”

หวงไท่โฮ่วตอบกลับอย่าเยือกเย็น “ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าจารึกไว้ เรื่องในครอบครัวเจ้า ข้าไม่อยากก้าวก่าย แล้วเรื่องที่ล้มงานอภิเษก ข้าไม่อยากไปสอบสวนตั้งแต่ต้นจนจบอีกแล้ว แต่วันนี้การที่เจ้าและสนมเหมยมาร้องแสร้งแสดงกันพวกนี้ ทำให้ข้ามองแล้วเจ็บปวดใจและผิดหวังนัก เจ้าทำทุกวิถีทางเพื่อทำให้ภรรยาเอกและลูกสาวถึงตาย ฟ้าย่อมมีตา อย่าให้มันมากเกินไปนัก”