บทที่ 830

หัวใจของจื่ออันทรุดลง กระนั้นนางก็ปลอบโยนเขา “อาการเจ็บปวดถือเป็นเรื่องปกติ ช่วงนี้ท่านน่าจะยุ่งเกินไป และพักผ่อนไม่เพียงพอ”

“จริงหรือ?” มู่หรงเจี๋ยไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขายังรู้สึกว่าตนเองสุขภาพแข็งแรงดี

จื่ออันกล่าวต่อ “จริงสิ ข้าจะลองฝังเข็มอีกครั้ง คราวนี้ท่านต้องบอกข้าว่าตนเองรู้สึกอย่างไร”

“เจ้าคิดจะฝังเข็มข้าอีกแล้วหรือ?” มู่หรงเจี๋ยเริ่มไม่พอใจ

“อีกครั้งเดียวเอง อดทนหน่อยนะ” จื่ออันเอ่ยเสียงเบา ขอบตาของนางเริ่มแดงเล็กน้อยแล้ว

เมื่อฝังเข็มอีกครั้ง มู่หรงเจี๋ยบอกความรู้สึกหลังจากถูกฝังเข็มแต่ละจุดตามคำแนะนำของจื่ออัน

เมื่อเข็มเจาะเข้าไปยังจุดที่ตรงกับตำแหน่งเยื่อหุ้มหัวใจ เขาจะรู้สึกไม่สบาย หรือเจ็บปวดไม่มากก็น้อย รู้สึกแสบร้อนและคันยุบยิบขึ้นมาเป็นครั้งคราว ส่วนจุดฝังเข็มอื่น ๆ มีอาการเจ็บเพียงเล็กน้อยซึ่งเป็นเรื่องปกติ

หลังจากดึงเข็มออก จื่ออันตรวจสอบชีพจรและอัตราการเต้นของหัวใจ

ความถี่การเต้นของหัวใจนั้นไม่ต่างจากคนทั่วไป แต่หลังจากฟังอยู่นานจึงจับสังเกตได้ว่าหัวใจเหมือนจะหยุดเต้นไปประมาณสองถึงสามวินาที แล้วฟื้นคืนดังเดิมอย่างรวดเร็ว

“ช่วงนี้ท่านรู้สึกอึดอัดบริเวณหน้าอกบ้างหรือไม่?” จื่ออันถาม

มู่หรงเจี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ช่วงนี้ข้ามักเป็นเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง บางครั้งรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นดังที่เจ้าพูด ช่วงที่ผ่านมานี้ข้าโหมทำงานหนักเกินไป”

จื่ออันก้มหน้าลงตอบรับในลำคอ และวางเข็มลงอย่างเงียบ ๆ

“เป็นอะไรไปหรือ?” มู่หรงเจี๋ยเห็นว่านางก้มหน้างุดไม่พูดจาเช่นตอนแรก ทั้งยังใช้เวลานานในการจัดระเบียบเข็มเพียงสองสามเล่มเหล่านั้น

“ไม่มีอันใด จู่ ๆ ข้าก็หวนนึกถึงเรื่องไม่มีความสุขขึ้นมา” จื่ออันเงยหน้าขึ้น ไม่อาจซ่อนเร้นหยดน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป

“เหตุใดจึงต้องนึกถึงเรื่องอันไม่จรรโลงใจเหล่านั้นด้วยเล่า?” มู่หรงเจี๋ยรู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย เมื่อเห็นนางหลั่งน้ำตา เขาไม่เคยเห็นนางร่ำไห้โดยเหตุผลเช่นนี้มาก่อน

เขายื่นมือไปข้างหน้าเพื่อโอบรั้งร่างนางมานั่งบนตักตนเอง “ในเมื่อมันเป็นเหตุการณ์อดีต มันก็เป็นเพียงอดีตอยู่วันยังค่ำ”

จื่ออันโอบแขนรอบคอเขา พร้อมกับวางคางเกยไว้บนไหล่ผึ่งผายนั้น พยายามควบคุมสติอารมณ์ตนเองอย่างที่สุด นางยังไม่มั่นใจในสิ่งที่ได้รับรู้ ดังนั้นอย่าเพิ่งด่วนสับสน

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สองสามหน เมื่อเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง นางก็เผยรอยยิ้มอันสดใสได้แล้ว “ข้าไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ โศกเศร้าประเดี๋ยวเดียวก็หาย”