บทที่ 831

จื่ออันโผเข้าสู่อ้อมแขนของเขา ฝังศีรษะไว้ที่หน้าอก ฟังเพื่อเสียงหัวใจของเขา ก่อนจะกล่าวเสียงแผ่ว “ข้ามีเรื่องบางอย่างจริง”

“บอกข้า บอกข้าสิว่ามีเรื่องใดเกิดขึ้นกับเจ้า? เราจะได้เผชิญปัญหาร่วมกัน” มู่หรงเจี๋ยกอดนางแน่นกว่าเก่า ความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับนางทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจมาก

จื่ออันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวออกด้วยความหดหู่ใจ “ข้าพบว่านับวันข้ายิ่งไม่สามารถทอดทิ้งท่านมากขึ้นเรื่อย ๆ มู่หรง ข้าคิดว่าตนเองตกหลุมรักท่านเข้าแล้วจริง ๆ”

มู่หรงเจี๋ยผงะ นี่เป็นถ้อยคำที่ต่างฝ่ายต่างไม่เคยปริปากกล่าวออกมาตามตรงมาก่อน ถึงแม้ว่าทั้งสองจะรับรู้ความรู้สึกลึกซึ้งของกันและกัน ทว่าพวกเขากลับไม่เคยเอ่ยมันออกมาอย่างง่ายดาย กระทั่งเขาคิดไปเองว่าทั้งชีวิตนี้นางอาจจะไม่กล่าวถึงเลยด้วยซ้ำไป

“เกิดอะไรขึ้น?” มู่หรงเจี๋ยเข้าใจอารมณ์ของนางเป็นอย่างดี นางหาใช่ผู้ที่แสดงอารมณ์อ่อนไหวออกมาโดยไร้สาเหตุ หมายความว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น

จื่ออันเงยหน้า “ข้าสารภาพความในใจกับท่านอย่างตรงไปตรงมา นี่คือปฏิกิริยาตอบรับของท่านหรอกหรือ?”

มู่หรงเจี๋ยรีบส่ายหน้ารัว “ไม่ ข้ารู้ว่าในใจเจ้ามีบางอย่างซ่อนอยู่ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเป็นฝ่ายถามเจ้า แม้แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับวิชาชีพแพทย์ทหารของเจ้าก็ตาม ข้าจะกล่าวถึงก็ต่อเมื่อเจ้ายินดีพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยสมัครใจ ทว่าค่ำคืนนี้เจ้าทำให้ข้ากระวนกระวายใจมาก วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

จื่ออันสังเกตเห็นความวิตกกังวลฉายชัดอยู่ในดวงตาเขา จึงเลื่อนไปจับมือเขากุมไว้ “เข้าไปนั่งคุยกันในศาลาเถอะ ข้าสัญญาว่าจะบอกท่านเกี่ยวกับคำถามที่ท่านสงสัย รวมถึงเรื่องเกี่ยวกับวิชาชีพของข้าในฐานะแพทย์ทหารด้วย”

ทั้งสองเดินไปที่ศาลาและนั่งลง มู่หรงเจี๋ยมองนางด้วยความประหม่าเล็กน้อย

จื่ออันเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน “เรามาทำข้อตกลงกัน ข้าจะบอกให้ท่านรู้ทุกเรื่อง ทว่าท่านเองก็ต้องบอกให้ข้ารู้เกี่ยวกับพระอาการประชวรของฝ่าบาทเช่นกัน”

แม้นางจะไม่รู้ว่าโรคภัยที่องค์จักรพรรดิประชวรอยู่คืออะไร และตนเองสามารถรักษาได้หรือไม่ หากองค์จักรพรรดิสิ้นพระชนม์ในเวลานี้ ในขณะที่เขาก็ถูกพิษกู่ร่วมชะตา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ตกอยู่ในอันตราย

ดังนั้นนางจำเป็นต้องสืบทราบพระอาการขององค์จักรพรรดิ เพื่อที่จะได้เฟ้นหาวิธี และพยายามรักษาอย่างสุดความสามารถ

มู่หรงเจี๋ยส่ายหน้า “เจ้าไม่จำเป็นต้องล่วงรู้เกี่ยวกับพระอาการประชวรของฝ่าบาทหรอก ไม่มีทางใดที่สามารถรักษาพระอาการประชวรนี้ได้”

“ถึงตอนนี้แล้ว พวกเราควรซื่อสัตย์ต่อกันให้มาก ฝ่าบาททรงยังไม่สิ้นพระชนม์ก็จริง แต่อย่างน้อยก็ในตอนนี้” จื่ออันเริ่มตื่นตัวมากขึ้น