บทที่ 85

หลังจากที่มหาเสนาบดีเซี่ยและหลิงหลงฟูเหรินออกจากวังโซ่วอันไป แม่นมหยางก็เดินไล่ตามมาจนทัน

“ฟูเหริน ฮองเฮาเชิญท่านไปดื่มชาสักแก้วที่วังจิ้งหนิง”

วังจิ้งหนิงเป็นที่ประทับของฮองเฮา หลิงหลงฟูเหรินเองก็ทราบดี

มหาเสนาบดีเซี่ยมองแม่นมหยางอย่างเตรียมตั้งรับ “ฮองเฮามีเรื่องอะไร?”

แม่นมหยางยิ้มพลางพูด “ไม่มีเรื่องอันใด ก็แค่ดื่มชาแล้วก็พูดคุยกันเท่านั้น”

มหาเสนาบดีเซี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้น ข้าก็จะไปด้วย”

แม่นมหยางโค้งคำนับ “ท่านเซียงแหยกลับไปก่อนเถอะค่ะ สิ่งที่ฮองเฮาจะพูดกับหลิงหลงฟูเหรินเป็นเพียงเรื่องของผู้หญิงเท่านั้น คงไม่เหมาะหากเซียงแหยจะอยู่ด้วย”

หลิงหลงฟูเหรินรู้ได้เลยว่าที่เรียกนางไปเพียงลำพัง คงจะไม่ใช่การพูดคุยธรรมดาทั่วไปแน่นอน แล้วนางก็นึกถึงเรื่องที่นางพูดจาไม่มีกาลเทศะในวังของหวงไท่โฮ่วเมื่อครู่ เป็นไปได้ไหมว่าฮองเฮาอยากจะเรียกตัวนางไปสอบสวน?

แต่ก็ไม่เห็นว่าหวงไท่โฮ่วจะสอบสวนอะไร แล้วฮองเฮาจะพูดอะไรได้?

หลิงหลงฟูเหรินดึงแขนเสื้อของมหาเสนาบดีเซี่ยไว้ กล่าวด้วยความหนักใจว่า “เซียงแหย ข้าไปวังจิ้งหนิงแต่เพียงลำพังไม่ได้หรอก มิเช่นนนั้น ท่านก็ให้นางสนมเหมยไปเป็นเพื่อนข้า”

มหาเสนาบดีเซี่ยกล่าว “ได้ เจ้าไปกับนางข้าหลวงหยางเสียก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปหานางสนมเหมย”

แม่นมหยางหัวเราะขึ้นมา แต่กลับมีใบหน้าที่ดูเยือกเย็นและดุร้าย “เซียงแหยอย่าไปรบกวนสนมเหมยเลย”

มหาเสนาบดีเซี่ยยิ้มพลางตอบกลับมา “ผู้หญิงเค้าก็กลัวจะเดือดร้อน หากมีคนสนิทไปด้วยยังไงก็เป็นเรื่องที่ดี”

แม่นมหยางตอบกลับมาเรียบ ๆ “งั้นก็ตามแต่ที่เซียงแหยต้องการเถอะ เพียงแต่ คนสนิทที่ว่านี้ กลับทำให้บ่าวอดคิดขึ้นมาไม่ได้ จริง ๆ แล้วคุณหนูใหญ่กับเซียงแหยเองก็เป็นคนสนิทกันนะ”