บทที่ 86

“แต่…” หลิงหลงฟูเหรินในใจปั่นป่วน แต่คิดไปคิดมาก็ไม่เห็นมีอะไรให้น่าตื่นเต้น แม้ว่าเมื่อครู่หวงไท่โฮ่วบอกแล้วว่าจะไม่สอบสวนเรื่องล้มงานอภิเษกอีก เพราะงั้นฮองเฮาก็คงจะไม่สร้างความลำบากใจให้นางอีกสำหรับเรื่องนี้

ที่เรียกให้นางไป อย่างมากก็แค่ต่อว่า นางก็แค่ต้องทนเท่านั้น

“งั้นเอาเถอะ ข้าจะไป” หลิงหลงฟูเหรินกล่าว

นางหมุนตัวและมองมาที่แม่นมหยาง จากนั้นกล่าวด้วยท่าทีที่วางอำนาจบาตรใหญ่ “ไปสิ นำทางไป”

แม่นมหยางโค้งตัวคำนับ และกล่าวอย่างแหน็บแนมว่า “เชิญคุณฟูเหรินเสนาบดีเจ้าค่ะ”

มหาเสนาบดีเซี่ยโมโหถึงขีดสุด แต่ก็ไม่สามารถมีปัญหาได้อีก จึงได้แต่จากไปด้วยความโกรธที่ต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้

หลังจากที่มหาเสนาบดีเซี่ยจากไปแล้ว แม่นมหยางหยุดนิ่งอยู่กับที่ และมองมายังหลิงหลงฟูเหริน “ฮองเฮามีรับสั่ง เนื่องจากเดือนนี้เป็นเป็นเดือนประสูติของเจ้าแม่กวนอิมและเพื่ออธิษฐานแด่หวงไท่โฮ่วแล้ว หญิงสามัญชนทุกคนที่เข้าวัง จะต้องเดินเข่าสามก้าว แล้วหน้าผากแตะพื้นเก้าครั้งเข้าวังจิ้งหนิง”

หลิงหลงฟูเหรินได้ฟังมาถึงตรงนี้ ก็โกรธจนแทบบ้าคลั่ง “จะอธิษฐานทำไมจะต้องเดินเข่าสามก้าว แล้วเอาหน้าผากแตะพื้นเก้าครั้งไปจนถึงวังจิ้งหนิง? นี่มันแกล้งกันเห็น ๆ”

แม่นมหยางกล่าวด้วยท่าทีที่เย็นชา “นี่ไม่ได้เป็นการเล็งเป้ามาที่ฟูเหริน เมื่อวันที่คุณหนูใหญ่เข้าวัง นางเองก็ต้องเดินเข่าสามก้าว และเอาหน้าผากแตะพื้นเก้าครั้งเข้าวังจิ้งหนิงเช่นเดียวกัน และอีกอย่างคือเริ่มคุกเข่าตั้งแต่ประตูวัง คิดว่าฟูเหรินจะทราบเรื่องนี้แล้วเสียอีก แม้แต่คุณหนูใหญ่ยังต้องเข้าวังแบบนี้ แล้วผู้ที่อยู่ในฐานะภรรยารองอย่างท่าน จะมีอภิสิทธิ์ได้เหรอ?”

แม่นมหยางจงใจกล่าวเน้นคำว่าฟูเหริน แสดงถึงอาการแหน็บแนม

“เจ้า…” หลิงหลงฟูเหรินโกรธจนหน้าเขียว แต่ยังไง ๆ ก็จะไม่ยอมคุกเข่า นางกำหมัดแน่นพลางกล่าว “ข้าจะไม่คุกเข่า นอกเสียจากฮองเฮาจะออกคำสั่งด้วยตัวพระองค์เอง”

แม่นมหยางกล่าว “บ่าวแทนคำสั่งของฮองเฮา นี่คือความหมายของพระองค์ หากฟูเหิรนไม่ยินยอม เป็นเพราะไม่อยากอธิษฐานแด่หวงไท่โฮ่วเหรอเจ้าคะ? หากเป็นเช่นนี้ บ่าวจะไปกราบทูลฮองเฮาก่อนนะเจ้าคะ”

หลิงหลงฟูเหรินจะไปกล้าได้อย่างไรที่จะให้นางกลับไปกราบทูลฮองเฮาด้วยคำพูดนี้? นางกัดฟันแน่นแล้วคุกเข่าลง “ตกลง หากเพื่อเป็นการอธิฐานแด่หวงไท่โฮ่ว ข้าเต็มใจอย่างที่สุด”

การเดินเข่าสามก้าว และหน้าผากแตะพื้นเก้าครั้ง แม่นมหยางทำการดำเนินตั้งแต่ต้นจนจบ โดยยึดตามมาตรฐานในวันที่จื่ออานต้องเดินเข่าสามก้าวและหน้าผากแตะพื้นเก้าครั้งเข้าวังมาเป็นข้อเรียกร้องให้หลิงหลงฟูเหรินปฏิบัติ