บทที่ 87

ฮองเฮากลับเข้าไปในตำหนัก พลางกล่าว “เจ้าเข้าไปหลบที่ฉากกั้นด้านหลังเถอะ แล้วข้าจะทำให้เจ้าได้ประจักษ์แก่สายตา ว่าความสามารถที่ว่าของเฉินหลิงหลง แท้จริงแล้วจะน่าทึ่งเพียงใด”

ฮองเฮานั่งลง เพิ่งจะดื่มชาไปได้อึกเดียว แม่นมหยางก็พาเฉินหลงหลงเข้ามา

การหมอบกราบมาตลอดทาง ทำให้หน้าผากของนางบวมนูนขึ้นมา เริ่มมีเลือดซึมออกมา และยืนเซเล็กน้อย

ฮองเฮาเหลือบตามองเฉินหลิงหลงครู่หนึ่ง จากนั้นก็เรียกให้แม่นมหยางมาหา และกระซิบลงข้างหูนาง แล้วนางก็หมุนตัวเดินออกไป

มหาเสนาบดีเซี่ยดึงตัวนางสนมเหมยมา ตัวนางสนมเหมยนั้นไม่ยินยอม แต่พอมหาเสนาบดีเซี่ยพูดบางอย่างกับนาง นางก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นถึงยอมมาด้วยกัน

แต่ทว่าพอมาถึงวังจิ้งหนิง กลับเจอแม่นมหยางยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู พลางกล่าว “สนมหมย มหาเสนาบดี เชิญท่านทั้งสองไปดื่มชาที่ห้องปีกตะวันตกก่อนเถิด ฮองเฮามีเรื่องจะคุยกับฟูเหริน”

นางสนมประหลาดใจเล็กน้อย วังจิ้งหนิงเป็นที่ที่นางมาบ่อย และรู้ด้วยว่าจากห้องปีกจะวันตกสามารถมองเห็นทุกอย่างภายในตำหนักผ่านม่านลูกปัด

แท้จริงแล้วฮองเฮากำลังเล่นตลกอะไรอยู่กันแน่?

นางสบตากับมหาเสนาบดีเซี่ยครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตามแม่นมหยางไปที่ห้องปีกตะวันตก

อันที่จริงแล้วห้องปีกตะวันตกและตำหนัก กั้นกันเพียงม่านลูกปัดชั้นเดียว แต่ข้างหลังลูกปัดมีม่านสีดำผืนหนาอยู่ เพราะฉะนั้น คนในตำหนักก็จะมองไม่เห็นคนที่อยู่ทางห้องปีกตะวันตก

หลังจากที่แม่นมหยางพาทั้งสองเข้าไปนางก็ออกมา นางสนมเหมยจึงรีบไปเปิดม่านหนาออก แล้วมองผ่านม่านลูกปัดไป

ทุกสิ่งในตำหนัก สามารมองเห็นได้เป็นอย่างดี หรือแม้แต่บทสนทนาเองก็ไหลเข้าหูได้อย่างชัดเจน