บทที่ 88

ดวงตาของฮองเฮาเบิกกว้าง “ขนาดทำไปตามใจแต่ได้ผลงานคุณภาพสูงขนาดนี้ หากตั้งใจอีกสักหน่อย จะงดงามมากเพียงใด? ความสามารถของฟูเหริน หยวนซื่อเทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อย”

หลิงหลงฟูเหรินทัดปอยผมที่ร่วงหล่นลงมาตอนที่นางเดินสามเข่าและหน้าผากแตะพื้นเก้าครั้ง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่ดูสงบเสงี่ยม “ฮองเฮาก็ชมเกินไปเพคะ หม่อมฉันเองก็ไม่ชอบเปรียบเทียบกับหยวนซื่อด้วย”

ฮองเฮาหัวเราะขึ้นมา “เมื่อพูดมาแบบนี้แล้ว ภาพภาพนี้ คงจะมาจากฝีมือของฟูเหรินจริง ๆ สินะ?”

หลิงหลงฟูเหรินตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า “ฮองเฮา จริงที่สุดเพคะ เพียงแต่ว่าตอนนี้หม่อมฉันได้ปฏิญาณตนต่อหน้าพระแล้วว่า หม่อมฉันจะไม่วาดภาพอีก”

พอฮองเฮาได้ฟังคำนี้ ก็ยกภาพที่ม้วนอยู่ขึ้นทันที และตะโกนเสียงแข็ง “ทหาร นำตัวกบฏที่คิดจะทำลายราชวงศ์โจวผู้ยิ่งใหญ่ของข้าออกไป!”

หลิงหลงฟูเหรินตกใจ มององค์รักษ์สองนายที่รีบวิ่งเข้ามาจากนอกตำหนักอย่างงุนงง โดยไม่รู้เรื่องเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อครู่ยังพูดถึงเรื่องภาพอยู่ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงลากเข้ามาเรื่องกบฏหรือคนทรยศอะไรนี่ได้

มหาเสนาบดีเซี่ยที่อยู่ห้องปีกตะวันตกอยากจะพุ่งออกไป แต่กลับถูกนางสนมเหมยที่ดูประตูทางเข้าอยู่ขวางเอาไว้ และนางสนมก็รีบส่ายหัวด้วยความรวดเร็ว “ออกไปไม่ได้”

มหาเสนาบดีเซี่ยก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรแปลก ๆ จึงหยุดนิ่ง แล้วเฝ้าติดตามสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

องค์รักษ์สองนายจับกุมตัวหลิงหลงฟูเหรินไว้ หลิงหลงฟูเหรินกล่าวเสียงแหลม “ฮองเฮานี่มันหมายความว่าอะไรเพคะ? ทำไมหม่อมฉันถึงกลายเป็นกบฏไปได้?”

ใบหน้าที่เยือกเย็นของฮองเฮา ออกคำสั่งให้คนกางภาพวาดออกอีกครั้ง แล้วชี้ไปที่ดอกไม้ตรงมุมขวาล่าง แล้วกล่าวเสียงเข้ม “ยังจะบอกว่าเจ้าไม่ใช่กบฏอีกหรือ? ภาพภาพนี้ ดอกแพร์ผลิบาน ดอกชบาจึงพ่ายไป ปกปิดความในใจที่กำลังวางแผนก่อกบฏอยู่ ดอกแพร์แสดงความนัยถึงหลี่ฮวา ตระกูลมู่หรงได้ยึดครองแคว้นนี้มาจากตระกูลหลี่ และในคำพูดของบรรพบุรุษที่มีตัวจิ่นอยู่ในนั้น ตอนนี้ที่เจ้าชี้ไปที่ดอกชบาพ่ายแก่ดอกหลีที่ผลิบาน ไม่ได้มีความหมายว่าจะล้มล้างราชวงศ์หรอกหรือ? หรือเจ้ากล้าบอกว่าเจ้าไม่ใช่กบฏ?”

หลิงหลงฟูเหรินตกใจจนวิญญาณหลุดหายไปแล้ว นางรีบสลัดมือขององค์รักษ์ออกและลงไปคุกเข่า ตัวสั่นสั่นสะท้าน “ฮองเฮาช่างหลักแหลมนัก แท้จริงแล้วหม่อมฉันได้ปิดบังความจริงเอาไว้ ว่าภาพภาพนี้ หม่อมฉันไม่ได้เป็นคนวาดเพคะ หยวนซื่อต่างหากที่วาด”

การล้มล้างราชวงศ์เป็นอาชญากรรมร้ายแรง ทำไมนางจะต้องยอมแบกรับภาระอันนี้เอาไว้ล่ะ?