บทที่ 89

เมื่อฮองเฮาได้ฟังคำกล่าวนี้แล้ว ก็ปัดมือให้องค์รักษ์ออกไป และจ้องเขม็งไปยังหลิงหลงฟูเหรินพลางถาม “เจ้าว่าอะไรนะ? เป็นภาพที่หยวนซื่อวาดงั้นหรอ? หากหยวนซื่อเป็นคนวาดแล้วเหตุใดจึงมาเป็นของของเจ้าได้? แล้วไหนจะยังกลายมาเป็นของขวัญที่เจ้ามอบให้มหาเสนาบดีเซี่ยอีก?”

“ฮองเฮาเพคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงนะเพคะ ภาพภาพนี้เป็นภาพที่หยวนซื่อวาดจริง ๆ เดิมทีนั้นหยวนซื่อได้มอบภาพภาพนี้ให้กับองค์ชายอาน วันนั้นข้ารับใช้ที่ดูแลหยวนซื่อถูกหม่อมฉันซื้อตัวมา ภาพนี้จึงตกมาอยู่ที่หม่อมฉันเพคะ” หลิงหลงฟูเหรินได้แต่ภาวนาให้ฮองเฮาเชื่อคำพูดของนาง จะอะไรก็ไม่สนแล้วทั้งนั้น

ฮองเฮาโกรธจัด “เหลวไหล ภาพนี้จะมอบให้องค์ชายอานได้อย่างไร? หยวนซื่อแต่งงานกับมหาเสนาบดีไปแล้ว ที่เจ้าบอกว่านางมอบภาพนี้ให้แก่องค์ชายอาน จะหาว่านางเป็นหญิงแพศยาอย่างนั้นหรอ? เจ้านี่มันดื้อดึงไม่เปลี่ยน จนทุกวันนี้ก็ยังคิดแต่จะใส่ร้ายหยวนซื่อ”

“ไม่นะเพคะ ไม่ใช่” หลิงหลงฟูเหรินเห็นว่าฮองเฮายังโมโหอยู่ ก็รีบอธิบายต่อทันที “ภาพนี้ไม่ใช่ของแทนใจเพคะ หม่อมฉันฟังที่ข้ารับใช้ข้างกายหยวนซื่อว่า ที่หยวนซื่อมอบภาพภาพนี้ให้องค์ชายอาน เพื่อสื่อความหมายกับองค์ชายอานว่า นางได้พบคนดี ๆ แล้ว ไม่จำเป็นที่จะให้องค์ชายอานรอนางอีกต่อไป”

หลิงหลงฟูเหรินกลัวว่าฮองเฮาจะไม่เชื่อ จึงคลานเข้าไปแล้วชี้ที่นกกระเต็นบนภาพ “หากพระองค์ไม่ทรงเชื่อหม่อมฉัน โปรดทอดพระเนตรตรงนี้เพคะ นกกระเต็นตัวนี้คือหยวนซื่อ ชื่อก่อนแต่งงานของหยวนซื่อคือหยวนฉุ่ยยวี่ และนกกระเต็นที่โฉบลงบนต้นฮวายฉู้หมายถึง เสนาบดีเซี่ยฮวายจิน ส่วนที่เหลือที่เป็นดอกไม้ใบหญ้า จะหลี่ฮวาหรือจะดอกชบาอะไรนั่น จะมีการก่อกบฏล้มล้างราชวงศ์หรือไม่นั้น หม่อมฉันไม่รู้เรื่องด้วยจริง ๆ นะเพคะ”

ฮองเฮากล่าวอย่างเยือกเย็น “เชิญเจ้าเล่นลิ้นต่อไปได้เลย หากตอนนี้เจ้าสามารถหาว่าหยวนซื่อเป็นคนทำได้ และในวังหวงไท่โฮ่วเมื่อสักครู่นี้ เจ้ายังบอกอยู่เลยว่าไม่ชอบนาง แล้วเรื่องที่เซี่ยจื่ออานล้มงานอภิเษก เจ้าก็ยังใส่ร้ายนาง เจ้าคิดว่าข้าโง่? เรื่องนี้เจ้าคงเถียงไม่ได้ง่าย ๆหรอก ข้าจะจัดการกับเจ้าก่อน จากนั้นก็ส่งต่อให้ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิจัดการกับเจ้าในข้อหาก่อกบฏ”

หลิงหลงฟูเหรินแทบจะตกใจกลัว วันนี้ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิได้ออกปากเป็นเชิงว่าเกลียดนางแล้วถึงสองครั้ง หากส่งนางต่อให้องค์ชาย นางต้องตายแน่ ๆ นางคลานเข้าไปข้างหน้าแล้วกดหน้าผากลง พลางอธิบายด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทาว่า “กราบทูลฮองเฮา หม่อมฉันไม่ได้คิดร้ายต่อหยวนซื่อจริง ๆ เพคะ หยวนซื่อเป็นคนทำแน่นอนไม่ผิดแน่ ส่วนเรื่องที่เซื่ยจื่ออานล้มงานอภิเษกนั้นเกี่ยวข้องกับหม่อมฉันเพคะ ไม่ใช่ว่าหม่อมฉันไม่อยากให้หว่านเอ๋อร์อภิเษกกับองค์จักรพรรดิเหลียง แต่เพราะองค์รัชทายาทชอบพอกับหว่านเอ๋อร์อยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว หม่อมฉันเองก็ไม่มีทางเลือกเพคะ”

ฮองเฮาได้ยินดังนั้น ดวงตาฉายแววโกรธขึ้นมาทันที จึงออกคำสั่งเสียงแข็งว่า “เจ้ายังจะกล้าเล่นลิ้นอีกรึ? มานี่สิ มาให้ข้าตบปาก!”

แม่นมหยางเข้ามาในตำหนักอย่างนรวดเร็ว ราวกับว่าได้เตรียมตัวไว้ก่อนหน้าแล้ว นางหยิบแผ่นไม้แบน ๆ ออกมาจากแขนเสื้อ แผ่นไม้แผ่นนี้ ใช้สำหรับลงโทษนางข้าหลวงและขันทีที่ทำผิดโดยเฉพาะ โดนไม้กระดานเข้าไปสักหน่อย ปากคงจะบวมพอสมควร

แม่นมหยางชังหลิงหลงฟูเหรินที่ไร้มารยาทกับนางยามที่อยู่ที่จวน พอได้รับคำสั่งจากฮองเฮา นางคว้าเข้าที่คอเสื้อของหลิงหลงฟูเหรินแล้วดึงขึ้นมา มือขวาถือแผ่นกระดานเอาไว้ แล้วตบเข้าไปที่แก้มของหลิงหลงฟูเหริน

เสียงโหยหวนราวกับหมูถูกเฉือดนั้น ทำให้มหาเสนาบดีเซี่ยที่ดูอยู่ทางห้องปีกตะวันตกนั้นรู้สึกขายหน้า ในใจเกิดความรู้สึกเหมือนถูกฉีกหน้า คิดแต่เพียงว่าหญิงนางนี้ช่างโง่เขลานัก แม้แต่แผนล่อลวงของฮองเฮาก็มองไม่ออก