บทที่ 910

“ได้ ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง” จื่ออันเห็นด้วยและตบหน้าอกของตนเอง

“เจ้ามาที่นี่เพื่อบอกเรื่องนี้กับข้าใช่ไหม?”

“อืม”

“เอาล่ะ บอกเสร็จแล้วก็ออกไปจากที่นี่เสีย ข้ายุ่งมาก และช่วงนี้ข้าก็ขี้รำคาญมากด้วย ข้าว่าจะลองเฟ้นหาผู้ช่วยหรือเลขาดู หากเจ้ามีคนที่เหมาะสม โปรดแนะนำให้ข้าด้วย” หูฮวนสี่กล่าวอย่างลำบากใจ

“ข้าไม่รู้จักใครเลยน่ะสิ” เหตุผลหลักคือ คนที่นางรู้จักล้วนไม่จำเป็นต้องออกมาทำงานเพื่อหาเลี้ยงชีพ

“ในเมื่อช่วยไม่ได้ เช่นนั้ก็กลับไปเถอะ” หูฮวนสี่ไล่นางออกไปราวกับแมลงวัน

จื่ออันยืนขึ้นและพูดอย่างขุ่นเคือง “ข้ายังไม่ได้จิบชาเลยด้วยซ้ำ เจ้ากลับผลักไสข้าออกไปซะแล้ว รู้หรือไม่ว่าวันนี้มีคนต้องการข้ากี่คน แต่ข้าไม่ได้ตอบรับพวกเขา และเลือกมาที่นี่เพื่อถูกเจ้าขับไล่แทน”

“ก็ได้ ก็ได้” หูฮวนสี่ยืนขึ้นและรั้งแขนนางไว้ “อย่าไปเลย อยู่กับข้าที่นี่เถอะ ข้าจะมอบตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการเงินให้เจ้าเลย และเจ้าต้องช่วยข้าชำระสะสางบัญชี คำนวณสรุปยอดอย่างชัดเจน แล้วต้องช่วยข้าตรวจสอบจุดที่น่าจะมีการฉ้อโกงด้วย”

จื่ออันมองไปที่บัญชีแยกประเภทซึ่งกองสูงเท่าเนินเขา ตัวสั่นสะท้านด้วยความเข็ดขยาด “ข้าไปก่อนดีกว่า เฉพาะจัดการบัญชีในวังก็ยุ่งเกินพอแล้ว”

“บ๊ะ ชีวิตในยุคโบราณนี้ช่างไม่เหมาะกับข้าเลยจริง ๆ" หูฮวนสี่ยกขาเตะนาง และขับไล่นางออกไป

จากนั้นนางเดินกลับไปที่เก้าอี้และนั่งลง ทันใดนั้นก็มีศีรษะมนุษย์ห้อยหัวลงมาตรงหน้านาง สายตาจับจ้องอย่างดุเดือด นางตกใจมากจนเผลอฟาดฝ่ามือตบอีกฝ่ายอย่างจังและกรีดร้อง

ชายคนนั้นค่อย ๆ ย่อตัวลงมามองนางอย่างเคียดแค้น “ตาบอดรึ? ยังไม่ทันเห็นว่าเป็นใครก็ตบแล้ว”