บทที่ 909

หูฮวนสี่ยิ้มและพูดว่า “ในอนาคตข้าทำแน่ ไม่สิ ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินหลิวเย่ว์บอกว่านางจะเปลี่ยนอาชีพไปเขียนนิยาย หลังจากที่นางไม่ได้เป็นหัวหน้าพรรคเหยียน ไว้ข้าจะลองขอให้นางเขียนให้”

“อย่าพูดถึงเรื่องพวกนั้นเลย หลิวเย่ว์นางเป็นหญิงนอกรีต” จื่ออันถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นสร้อยข้อมือทองคำเส้นใหญ่ ซึ่งนางตั้งใจสวมเมื่อออกไปข้างนอก “เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าให้สร้อยข้อมือแบบนี้กับซุนฟางเอ๋อร์”

“ใช่ สร้อยข้อมือแบบนี้แหละ” หูฮวนสี่พยักหน้าและถามอีกครั้ง “ทำไมหรือ? มีอะไรผิดปกติ? หรือว่ารูปแบบเหมือนกัน? บางทีข้าอาจบรรจุผิดกล่อง แล้วให้สร้อยข้อมือรูปแบบเดียวกันนั้นให้เจ้าไปก็ได้ ผู้หญิงน่ะกลัว ‘ของโหล’ ที่สุดแล้ว”

“ไม่ ข้าแค่ถาม ข้าเห็นว่าของที่เจ้าให้ซุนฟางเอ๋อร์ดูไม่เหมือนสร้อยข้อมือ ข้าเพิ่งได้ยินจากเสี่ยวซุน นางจำได้ว่ากล่องที่เจ้าให้ซุนฟางเอ๋อร์นั้นเล็กกว่ากล่องที่เจ้าให้ข้าเสียอีก ข้าสงสัยว่าเจ้าแอบเล่นตลกกับนางหรือไม่ ประเดี๋ยวนางจะพาลเกลียดเจ้า และเล่นงานเจ้าภายหลัง”

“เจ้ากังวลเกินเหตุไปหรือเปล่า? แค่เรื่องเล็กน้อยแค่ของขวัญเท่านั้น นางต้องไม่พอใจถึงขั้นเสกมนตร์กู่ใส่ข้าเชียวรึ? ต่อให้พิษกู่จะจ่ายด้วยเงินไม่ได้ แต่ก็ต้องใช้ทักษะอยู่บ้าง เสี่ยวซุนอาจเข้าใจผิดว่ากล่องต่าง ๆ มีขนาดเท่ากันหมด ก็จริงมี่สาวใช้ส่วนตัวของข้าเป็นผู้ช่วยข้าในการจัดของให้เรียบร้อย จะได้ไม่มีอะไรผิดพลาด สิ่งที่ข้าให้นางในวันนั้นคือสร้อยข้อมือและผ้าแพรจริง ๆ”

หลังจากที่นางพูดจบ นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ลุกขึ้นยืนทันที “โอ้ คุณพระ หรือว่าข้าเผลอเอาสร้อยเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวของเหล่าไท่ไท่มอบให้นางไปโดยไม่ได้ตั้งใจกัน?”

“หา?”

หูฮวนสี่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “อย่าบอกนะว่าข้าทำพลาดจริง ๆ ตอนนั้นข้าเตรียมสร้อยข้อมือไว้เป็นจำนวนมาก จนข้าไม่ได้ใส่ใจระบุเฉพาะเจาะจงเป็นพิเศษ มิน่าเล่าตอนนั้นเหล่าไท่ไท่ถึงมารบเร้าข้าอยู่สองสามวัน บอกว่าสร้อยเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวหายไป เรื่องนี้สร้างความลำบากใจและร้อนใจให้กับนางมาก ข้าต้องช่วยนางตามหาเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวองค์นี้”

“เจ้าแม่กวนอิมหยกขาวกที่ว่านี้มีค่ามากหรือ?” จื่ออันถาม

“มันไม่ใช่แค่เรื่องของมูลค่า เจ้าแม่กวนอิมหยกขาวนี้สร้างโดยเหอหยานจื่อ เหอหยานจื่อเป็นปรมาจารย์ด้านการแกะสลักหยกระดับสมบัติของชาติ เขาแกะสลักเพียงปีละครั้งเท่านั้น เจ้าแม่กวนอิมหยกขาวนี่ก็สั่งจองตั้งนาน เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันราคาเท่าไหร่?”

“เท่าไหร่? หยกขาวชิ้นหนึ่ง ไม่น่าจะแพงกระมัง?” จื่ออันตกตะลึงกับความจริงจังของนาง

“หนึ่งหมื่นตำลึง!”