บทที่ 908

“ข้าไม่รู้ว่าเป็นสร้อยข้อมือหรือไม่ แต่ต้องเป็นทองคำแน่อยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ข้าได้รับของขวัญจากนางหลายชิ้น พวกมันล้วนเป็นทองคำทั้งหมด” จื่ออันกล่าว

ซุนฟางเอ๋อร์ยกมือขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว สัมผัสที่คอของตนแล้วเปล่งเสียง “อ้อ!” คิ้วของนางลดต่ำ ไม่มีชีวิตชีวาเหมือนก่อนหน้านี้

นางจากไปหลังจากพูดจบโดยไม่ได้พูดอะไรอีก จื่ออันมองตามแผ่นหลังของนาง ก่อนจะพูดอย่างจนปัญญา “ประหลาดนัก นางเป็นอะไรไป? อยู่ดี ๆ ก็ทำหน้าไม่มีความสุขขึ้นมาเสียอย่างนั้น”

เสี่ยวซุนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “จริงสิ พระชายาเจ้าคะ บ่าวจำได้ว่ากล่องที่เสี่ยวหงนำมามอบให้นางนั้นมีขนาดเล็กกว่าของท่านเสียอีก ของขวัญที่นางได้รับจึงไม่ควรเป็นสร้อยข้อมือ อาจจะเป็นแหวน สร้อย หรืออะไรทำนองนั้น นางอาจรู้สึกว่าของขวัญที่ตนได้รับไม่มีมูลค่าสูงเท่าของขวัญที่ท่านได้รับ จึงอารมณ์เสียกระมังเจ้าคะ?”

จื่ออันพูดด้วยความโกรธ “ขนาดส่งของขวัญให้ยังเป็นการสร้างความเกลียดชัง ข้าควรไปบอกฮวนสี่ว่าในอนาคตอย่าทำสิ่งนี้อีก”

แทนที่จะใช้เวลาว่างอันน้อยนิดอีกครึ่งวันที่เหลืออยู่ในจวน จื่ออันกลับเดินทางไปที่ร้านติ้งเฟิง

ซุนฟางเอ๋อร์ต้องระมัดระวังในทุกสิ่งเป็นธรรมดา เนื่องจากนางรู้วิธีใช้พิษกู่ หากนางเกิดความขุ่นเคืองขึ้นมา ไม่อาจล่วงรู้ว่านางจะลงมือทำอะไรบ้าง

“งานยุ่งมากหรือ?” จื่ออันเดินเข้ามา เห็นว่าหููฮวนสี่แทบจะนั่งจมอยู่กลางกองตั๋วเงิน

“ยุ่งงั้นหรือ?” หูฮวนสี่เงยหน้าขึ้น ยกมือขึ้นนวดตรงกึ่งกลางระหว่างคิ้ว “หากงานของข้าเรียกว่ายุ่งมาก เช่นนั้นเจ้าไม่ควรเหนื่อยล้าไปกว่าข้าอีกหรือ? แล้วเหตุใดถึงยังมีเวลาว่างแวะมาที่นี่ได้?”

“วันนี้ข้าว่าง ข้าจึงมาหาเจ้า” จื่ออันนั่งลง สั่งให้คนรินน้ำชาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หลังจากคนรับใช้ออกไปแล้ว นางก็ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย “ข้าอดหลับอดนอนมาสองคืนติดกันแล้วด้วยซ้ำ แต่ยังสะสางบัญชีไม่เสร็จด้วยซ้ำ ให้ตายเถอะ ช่วงนี้ข้าคิดถึงกาแฟชะมัด”

“ข้าก็คิดถึง คิดถึงทุกอย่างในยุคสมัยใหม่ รวมถึงห้องน้ำและกระดาษทิชชูด้วย” จื่ออันลุกขึ้นยืน ถอดเสื้อผ้าชั้นนอกออก แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “ข้าก็เหนื่อยมากเหมือนกัน ช่วงนี้ต้องจัดการหลายอย่างเกินไป”