บทที่ 922

ทั้งสองเดินออกไปทีละคน สนมอี้พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เซี่ยจื่ออัน เจ้าซ่อนตัวอยู่ข้างหลังองค์หญิงได้ไม่นานหรอก”

“สนมอี้ก็ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังกุ้ยไท่เฟยมิใช่หรือ หรือว่ากุ้ยไท่เฟยซ่อนตัวอยู่ข้างหลังสนมอี้กันแน่? ทุกคนล้วนเป็นนายของตนเอง เพียงแค่ต่อสู้อย่างเปิดเผยก็เพียงพอแล้ว อย่าคิดจะแอบใช้เล่ห์เหลี่ยมใด ๆ อยู่ในความมืด ข้าจะรอชม” จื่ออันพูดด้วยเสียงเรียบ

สนมอี้พ่นลมหายใจ “เหตุใดข้าถึงเกรงว่าเจ้าจะไม่ทำเช่นนั้น? ข้าจะบอกเจ้าไว้ก็ได้ ว่าวังอี้หลานมุ่งมั่นจะพิชิตทั้งตำแหน่งผู้ครองวังหลังและองค์รัชทายาท”

“เรื่องนี้ต้องถามกุ้ยไท่เฟยก่อนว่าจะยินยอมหรือไม่”

“คิดจะหว่านความบาดหมางกันหรือ? ไม่มีทาง!” สนมอี้พูดอย่างมั่นใจ น้ำเสียงของนางแสดงว่าไม่ได้แยแสกุ้ยไท่เฟยเลยแม้แต่น้อย

จื่ออันรู้สึกงงมาก สนมอี้ไปเอาความมั่นใจจากที่ใดมา ถึงได้คิดว่านางสามารถโค่นกุ้ยไท่เฟยได้แน่นอน กุ้ยไท่เฟยวางแผนมานานมาก แม้ว่านางจะมีความทะเยอทะยาน แต่ในแง่ของสายสัมพันธ์และอิทธิพล นางไม่อาจเทียบเท่ากุ้ยไท่เฟยได้

ซุนกงกงและนางข้าหลวงหยางเดินตามหลังไปไกลจนถึงตำหนักเย็น

เมื่อมาถึงประตูตำหนักเย็น ก็เห็นตาวเหล่าต้าเดินออกมาจากตำหนักเย็น

จื่ออันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขามาตั้งแต่เมื่อใด?

เมื่อหันไปมองซุนกงกง ซุนกงกงก็ยกยิ้ม จื่ออันก็ยิ้มเช่นกัน ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ดร้อน

“เปิดประตู สนมอี้ต้องการเข้าไปข้างใน” จื่ออันสั่ง

“ขอรับ!” ตาวเหล่าต้าเปิดประตู แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่บังเอิญสะดุดและเซไปชนเข้ากับร่างของสนมอี้ โชคดีที่สนมอี้มีนางกำนัลช่วยพยุงนางไว้ทัน ไม่เช่นนั้นสนมอี้จะต้องล้มลงเป็นแน่