บทที่ 923

เมื่อเข้าไปในตำหนักเย็นที่สนมเหลียงอาศัยอยู่ สนมอี้ยังไม่ทันได้เข้าไป ทันใดนั้นก็เห็นคนผู้หนึ่งกระโจนออกมาจากข้างใน ศีรษะคนผู้นั้นกระแทกท้องของสนมอี้ ทำให้สนมอี้เซไปหนึ่งก้าว

จื่ออันเห็นสนมอี้ดีดตัวขึ้น ทำให้ยังคงทรงตัวได้ จากนั้นก็แสร้งปล่อยให้สาวใช้ช่วยพยุงนางขึ้น

แต่การกระทำนี้ไม่อาจตบตาจื่ออันได้ นางมีวิทยายุทธ์!

สนมเหลียงไม่หยุดและยังคงรีบโจมตีต่อไป ครั้งนี้จื่ออันเลือกที่จะยืนดูปฏิกิริยาของสนมอี้

สนมอี้สบถออกมา แล้วเรียกคนมาจับสนมเหลียง แต่สนมเหลียงมีพละกำลังมากขณะกำลังคลั่ง นางไม่ได้โจมตีใครอื่น นอกจากสนมอี้เพียงผู้เดียว

สนมอี้พยายามหลบหลีก เห็นจื่ออันโบกมือขณะยืนดู นางก็อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความโกรธเคือง “เซี่ยจื่ออัน เหตุใดเจ้าไม่เรียกคนให้มาจับนางออกไปเล่า?”

“จับเลยหรือ?” จื่ออันค่อย ๆ สั่ง “ใครก็ได้ จับสนมเหลียงไว้”

องครักษ์ของตำหนักเย็นทุกคนต่างกรูเข้ามา แต่ก็ไม่สามารถจับนางไว้ได้ และพวกเขาไม่กล้าใช้กำลัง จึงได้แต่ยืนดูสนมเหลียงกระโจนเข้าหาสนมอี้ครั้งแล้วครั้งเล่า

สนมอี้กลัวนางมาก จึงพูดด้วยความเดือดดาลว่า “แล้วกัน ข้าอุตส่าห์มาเยี่ยมเจ้าด้วยเจตนาดี เจ้าช่างไม่รู้ดีชั่วเอาเสียเลย”

หลังจากพูดจบ ก็เดินกะโผลกกะเผลก

จื่ออันมองจากด้านหลังนางแล้วหัวเราะ ขณะที่สนมเหลียงไล่ตามสนมอี้อยู่นั้น จื่ออันก็ใช้มือสับท้ายทอยนาง สนมเหลียงจนเป็นลมหมดสติลงไปนอนบนพื้น

ซุนกงกงรีบสั่งคนว่า “ยังจะมัวงุนงงอันใดอยู่? รีบไปช่วยสนมเหลียงขึ้นมาสิ”

เหล่าทหารองครักษ์รีบแบกสนมเหลียงเข้าไปข้างใน จื่ออันถามซุนกงกงว่า “กงกง ท่านใช้อะไรจัดการสนมอี้?”

ซุนกงกงพูดด้วยรอยยิ้ม “พระชายาอย่าได้ถามขอรับ ข้าน้อยอยู่ในวังหลังแห่งนี้มาหลายปีแล้ว ย่อมมียาดีอยู่เสมอ”

จื่ออันคิดว่ามันน่าจะเป็นเครื่องเทศที่กระตุ้นอารมณ์ ตาวเหล่าต้าที่เข้ามาตอนแรก รบกวนสนมเหลียงด้วยกลิ่นหอมนั้น สนมอี้จึงถูกเขาชนใส่ทันทีที่นางเข้าประตูมา

สนมเหลียงหมดสติไป จื่ออันจึงวินิจฉัยและรักษานางได้