บทที่ 952

“ความลับส่วนตัวอะไรกัน? พวกเจ้าสองคนเคยมีอะไรปิดบังข้าด้วยหรือ?” เซียวท่านั่งลงด้านข้างอย่างขุ่นเคือง มองไปที่หนี่หรง “เจ้าซ่อนจดหมายของข้าไว้หรือเปล่า?”

“ใช่แล้ว ข้าซ่อนไว้หลายฉบับเชียว จากนั้นก็ถ่ายทอดข้อความประกาศให้ทหารทั้งหมดทราบ ผลตอบรับดีทีเดียว” หนี่หรงพูดติดตลก

เซียวท่าตะคอก “ข้าว่าผู้หญิงคนนั้นสติฟั่นเฟือนไปแล้วแน่ ไม่นานก็จดจำข้าไม่ได้เสียแล้ว”

“เอาน่า อยู่ท่ามกลางสนามรบเช่นนี้ เจ้ายังมีเวลามาคำนึงถึงเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ อีกหรือ?” ซู่ชิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า “ข้ารู้ซึ้งแล้วว่าบุรุษไม่ควรแต่งงานจริง ๆ หากถูกภรรยารักใคร่ เกรงว่าจะหายใจไม่ออกตายเอา”

เซียวท่านั่งเท้าคาง “เป็นเช่นนั้นจริง ๆ หรือว่าข้าควรกลับไปตัดสินใจใหม่ดี”

ซู่ชิงโวยวายทันที “ไอหยา ท่านบรรพชน อย่าเชียวนะ เจ้ากลับไปปรองดองกับภรรยาเถิด ประเดี๋ยวเหล่าไท่จวินก็ตัดเจ้าหัวแตกกันพอดี”

หนี่หรงไม่สนใจการคุยนอกเรื่องของพวกเขาทั้งสอง ช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาทุกคนตึงเครียดกันมาก หายากที่จะมีเรื่องอื่นคุยเพื่อผ่อนคลาย

“ท่านอ๋อง พระชายาเขียนว่าอย่างไรบ้างขอรับ?” หนี่หรงไม่คิดว่าพระชายาตั้งใจส่งจดหมายถึงเขาเป็นพิเศษเพียงเพราะต้องการถ่ายทอดข้อความส่วนตัวเท่านั้น

มู่หรงเจี๋ยพับจดหมาย ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นางไม่ได้กล่าวถึงธุระใด ๆ บอกเพียงว่าคิดถึงข้ามาก”

“ข้าไม่เชื่อ!” ทั้งสามคนส่ายหน้าพร้อมกัน สามีภรรยาคู่นี้ไม่เหมือนคู่อื่น อย่างน้อยพวกเขาก็นึกไม่ออกว่าพระชายาในองค์ชายผู้สำเร็จราชการ จะหมกมุ่นถึงขั้นส่งจดหมายมาบอกคิดถึงสามีที่กำลังทำสงครามได้อย่างไร

แค่คิดก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว

มู่หรงเจี๋ยเหลือบมองพวกเขาอย่างเฉยเมยและกล่าวว่า “จื่ออันส่งจดหมายมาแจ้ง ว่าแท้จริงแล้วฉินโจวไม่เก่งเรื่องสงครามกองโจร”

“นางรู้ได้อย่างไร?” ซู่ชิงถามด้วยความแปลกใจ

“นางศึกษากลยุทธ์การต่อสู้ของฉินโจว เมื่อนางค้นพบสิ่งนี้ นางจึงส่งจดหมายแจ้งให้ข้าทราบ” มู่หรงเจี๋ยรู้สึกอบอุ่นในใจ คิดอย่างหยิ่งผยองว่าตนเองไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง

“พระชายานี่เก่งกาจเป็นเสียทุกอย่างจริง ๆ จากนี้ไปข้าจะเรียกนางว่าว่านเหนิงอัน” ซู่ชิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ข้าไม่เชื่อ พระชายาจะล่วงรู้กลยุทธ์ทำศึกได้อย่างไร?” เซียวท่ายังไม่วายคิดว่ามู่หรงเจี๋ยสร้างเรื่องขึ้นมา สตรีอะไรจะรู้มากขนาดนี้?