บทที่ 953

จดหมายถูกส่งกลับมาที่จุดส่งสาส์น จากนั้นก็ถูกส่งต่อผ่านม้าเร็ว หยุดพักที่ไปรษณีย์เปลี่ยนม้า สามวันต่อมา จดหมายก็มาถึงมือของจื่ออัน

เมื่อจื่ออันเห็นอักษรตัวใหญ่เป็นคำว่า “รักษาตัวด้วย” นางก็ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ช่างตระหนี่จริง ๆ แม้แต่สองประโยคก็ให้ข้าไม่ได้

นิสัยเช่นนี้ใครจะไปชื่นชอบเจ้ากัน?

ท้องพระโรงแตกออกเป็นสองเสียง ว่ากันว่านับตั้งแต่อ๋องเยี่ยเชือดไก่ให้ลิงดุแล้วครั้งหนึ่ง ความนิยมของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก หลายคนยอมรับฟังคำกล่าวของเขาในการประชุมราชการ

ไม่ง่ายเลยที่องค์ชายผู้เกียจคร้านอย่างเขาจะมีวันนี้ได้

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการที่จะวิ่งต่อไปอย่างดุเดือดบนถนนที่นำไปสู่ความตาย

วันนี้เขาเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิถึงพระราชวัง จักรพรรดิที่ประชวรหนักพยายามอย่างเต็มที่ที่จะพูดคุยกับเขาชั่วขณะหนึ่ง ในระหว่างการสนทนาในช่วงสั้น ๆ นี้ อ๋องเยี่ยบรรลุเป้าหมายของเขา ซึ่งก็คือการขับไล่อ๋องหนานหวายออกจากเมืองหลวง

เดิมทีเขาอ้างว่าจะอยู่ที่เมืองหลวงต่อเพื่อจัดพิธีแต่งงาน แต่ต่อมามีคำสั่งให้เขากลับไปยังแคว้นซีหนานเพื่อแต่งงานแทน แต่ท้ายที่สุดหวงไท่โฮ่วกลับสิ้นพระชนม์เสียก่อน เขาจึงอยู่เมืองหลวงต่อเพื่อไหว้ทุกข์ แต่ตอนนี้กุ้ยไท่เฟยได้ย้ายเข้าไปอยู่ในตำหนักสีอันเพื่อทำหน้าที่แทนพระองค์แล้ว เขาซึ่งเป็นบุตรของไท่เฟยอีกทีจึงไม่มีกิจธุระใดต้องทำ สมควรกลับไปได้แล้ว

อ๋องหนานหวายได้รับคำสั่งขับไล่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับไม่โกรธหรือกังวลใด ๆ เลย เพราะคาดหมายไว้แล้วว่าวันนี้จะมาถึง จึงเตรียมพร้อมรับมือ

ถ้าเขาต้องการอยู่ในเมืองหลวงต่อ อย่างไรย่อมมีหนทางเสมอ

เพื่อความยิ่งใหญ่ในอนาคตที่ตนจะได้รับ เวลานี้เขาทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

ตอนนี้สงครามค่อนข้างตึงเครียด ทุกคนจึงไม่ต้องการให้เขาอยู่ในเมืองหลวงอีก

เขามาที่บ้านของซุนฟางเอ๋อร์ ขับไล่คนรับใช้ทั้งหมดข้างกายซุนฟางเอ๋อร์ออกไป เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครได้ยินการสนทนานี้

“ท่านอ๋องต้องการอยู่ในเมืองหลวงต่อไป แต่ดูเหมือนจะไม่มีทางอื่นแล้ว” ซุนฟางเอ๋อร์บอกเขาอย่างตรงไปตรงมา หลังจากได้ยินความตั้งใจของเขา

ใช่ว่าไม่มีหนทางเสียเลย แต่ช่วงนี้นางท้อใจนิดหน่อย จึงไม่อยากขบคิดให้เปลืองสมอง