บทที่ 978

นอกวังซีเหวย นางเห็นสนมอี้และองค์ชายเจ็ดยืนอยู่ริมทะเลสาบ ลมหนาวพัดโชยผ่าน สตรีผู้นั้นสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอก กำลังมองดูองค์ชายเจ็ดที่กำลังวิ่งเล่นด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

เมื่อเห็นว่าจื่ออันออกมาแล้ว นางก็คลี่ยิ้มพลางทักทายว่า “พระชายา ออกมาแล้วหรือ?”

จื่ออันมองไปที่องค์ชายเจ็ด ทันใดนั้นองค์ชายเจ็ดก็เงยหน้าขึ้นมองนางเช่นกัน ดวงตาของเขาเริ่มฉายแววตื่นตระหนก ก่อนจะย่อตัวลงและยกมือขึ้นปิดปาก ทำท่าทางราวกับว่าเขากำลังจะล้มลง

จื่ออันขมวดคิ้ว เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้? ไม่เคยเห็นเขาเป็นเช่นนี้มาก่อน

ขณะที่นางคาดเดา ก็เห็นองค์ชายเจ็ดระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น ราวกับว่าภายในชั่วพริบตา ความกลัวและอาการใจสั่นทั้งหมดกลับจางหายไป เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อจับมือสนมอี้ “ท่านแม่ กลับกันเถอะขอรับ ไม่สนุกเลย ผู้หญิงคนนี้โง่เกินไป”

จื่ออันขมวดคิ้วไม่คลายออกเป็นเวลานาน เกิดอาการตกใจ ตรงหน้านางคือเด็กชายอายุเจ็ดขวบจริง ๆ หรือ? เขาเสแสร้งแสดงละคร ทำหน้าซื่อใจคด ทำตามแผนการของมารดา ไม่ใช่เรื่องเกินจริงหากจะบอกว่าเขาอายุยี่สิบเจ็ด

สนมอี้เดินผ่านนางแล้วกล่าวเยาะเย้ย “ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? ไม่เป็นไร ยังมีอีกหลายสิ่งที่เจ้าอาจไม่เข้าใจ รอก่อนเถิด เซี่ยจื่ออัน โลกนี้ไม่ได้อยู่ในกำมือของเจ้าเพียงผู้เดียว ขาดข้าไปสักคน ชีวิตของเจ้าคงไร้สีสัน”

หลังจากพูดจบ นางก็แสยะยิ้มกว้างแล้วจากไปพร้อมกับองค์ชายเจ็ด

เมื่อมองตามแผ่นหลังของสองแม่ลูกคู่นั้น จื่ออันก็รู้สึกถึงสายลมที่พัดผ่านผิวหนังของตนจากด้านหลัง ตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เพราะความหนาวเย็น

ดูเหมือนว่านางจะประเมินกุ้ยไท่เฟยและสนมอี้ต่ำเกินไปจริง ๆ

ครั้นกลับมาที่ตำหนักฮุ่ยชิงแล้ว จ้วงจ้วงและอ๋องเหลียงซึ่งกำลังรออย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเห็นนางเดินเข้ามา จ้วงจ้วงก็ดึงนางเข้ามาแล้วถามอย่างกระวนกระวาย “ฝ่าบาทกล่าวว่าอย่างไรบ้าง? ได้ตำหนิเจ้าหรือไม่?”

จื่ออันตอบเสียงทุ้ม “พระองค์ไม่ได้เค้นถามเรื่องอาชญากรรม แต่มีรับสั่งให้ข้ามอบหมายงานทุกอย่างให้กับเจ้า และไปอยู่ในวังซีเหวยเพื่อรักษาอาการประชวร”