บทที่ 979

เมื่ออ๋องเยี่ยเข้ามา แล้วเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตกใจของทั้งสอง จึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

อ๋องเหลียงจึงเล่าเรื่ององค์ชายเจ็ด และสรุปว่า “เป็นไปไม่ได้ เด็กอาจโกหกจริง แต่เขาไม่สามารถปิดบังกิริยาจากเสด็จพ่อได้แน่ ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่เชื่อ”

อ๋องเยี่ยนั่งลงและคลี่ยิ้ม “เจ้าควรเชื่อนะ”

จื่ออันรีบมองไปที่อ๋องเยี่ย “เหตุใดท่านอ๋องถึงกล่าวเช่นนั้น? ท่านไปรู้อะไรมาหรือ?”

จ้วงจ้วงและอ๋องเหลียงก็หันมองหน้ากัน มองอ๋องเยี่ยด้วยความประหลาดใจ

อ๋องเยี่ยหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะ วางไว้บนเตาถ่าน ใช้แขนเสื้อโบกสะบัด ทันใดนั้นไฟถ่านก็ลุกติดขึ้น หลังจากนั้นครู่หนึ่ง กาน้ำชาที่ฝาเผยอออกครึ่งหนึ่งก็ส่งเสียงดังฉ่า

อ๋องเยี่ยรินชาจิบ แต่ยังคงนิ่งเงียบ

จ้วงจ้วงเอ่ยด้วยความโกรธ “เจ้ามัวทำตัวลึกลับอะไรอยู่ได้ บอกมาเร็ว ๆ ว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร?”

อ๋องเยี่ยถูถ้วยในฝ่ามือของตน พลางม้วนริมฝีปาก “เด็กน้อยอาจดูเหมือนเรียบง่ายใช่หรือไม่? แต่เสี่ยวชีคนนี้น่ะแย่กว่าที่พวกเจ้าคิดมาก แย่มากเชียวล่ะ”

“แย่มาก? เป็นไปได้อย่างไร เขาเป็นแค่เด็กเจ็ดขวบเท่านั้นเอง!” จ้วงจ้วงตกตะลึงจริง ๆ

“เด็กอะไรกัน?” อ๋องเยี่ยตะคอกอย่างเย็นชา “เขาร้ายกาจจริง ๆ ยิ่งเด็กก็ยิ่งร้ายอย่างบริสุทธิ์”

จื่ออันรู้สึกว่าวังวนหวังหลังเริ่มลึกล้ำเกินคาดเดามากขึ้นเรื่อย ๆ กล่าวว่า “อ๋องเจ็ดออกไปรบกับศัตรู ช่างน่าขันนักที่ในวังยังมีองค์ชายเจ็ดคนนี้เป็นศัตรูกับเรา”

“ไม่ใช่เรื่องน่าขันหรอก ราชวงศ์ผ่านเรื่องทำนองนี้มานับครั้งไม่ถ้วน บรรพชนก็เคยพบเจอ เรื่องแบบนี้ไม่เกิดขึ้นมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ต่อให้มันเคยเกิดขึ้น ก็มักจะถูกบรรพชนสั่งสังหารก่อนเวลาอันควร ตอนนี้บรรพชนจากไปแล้ว ใครบ้างไม่อยากไต่เต้าไปสู่ตำแหน่งสูงส่ว? สมัยบรรพชนคุมอำนาจในวัง ไม่มีผู้ใดแข็งแกร่งเทียบเท่า ทุกคนต่างก็อยากเป็นเหมือนนาง ทำให้เกิดขั้วอำนาจขัดแย้งกันลับ ๆ ตอนนี้ไม่ใช่แค่ลูกหลานของตระกูลมู่หรงเท่านั้นที่มีความทะเยอทะยาน แต่ยังรวมถึงบรรดาสะใภ้ของตระกูลมู่หรงด้วย”

จ้วงจวงจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า “ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมฝ่าบาทถึงได้กลัวตระกูลเซียวมาก หากองค์ชายท่านใดคิดอยากเป็นใหญ่ขึ้นมา เขาจะได้รับผลเป็นสองเท่า โดยใช้ความพยายามเพียงครึ่งเดียวเมื่อมีตระกูลเซียวคอยหนุนหลัง”