บทที่ 1000

จักรพรรดิอู่อันกำลังคิดที่จะจัดคัดเลือกระหว่างแคว้นของตนก่อนการแข่งขันสี่แคว้น

แต่องค์ชายหนิงเอ่ยแนะนำ “ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าท่านมิจำเป็นต้องจัดอะไรเพิ่มเติมหรอก แค่ให้องค์ชายทุกคนนำกลุ่มคนลงสนามเลยเถิด! ถึงเวลานั้นพวกเขาทั้งหมดจะเป็นตัวแทนของฉินตะวันตก ใครชนะก็จะนับเป็นชัยชนะของฉินตะวันตก!”

“ให้ทุกคนเห็นเช่นนี้ กลุ่มของฉินตะวันตกก็จะแข็งแกร่งมาก!”

จักรพรรดิอู่อันนึกถึงความล้มเหลวของการแข่งขันเตะลูกกลมของสตรี จึงมิคัดค้าน

หลายกลุ่มเลือกกิจกรรมที่พวกเขาถนัดเพื่อเข้าร่วม สิ่งที่กลุ่มหนึ่งทำมิได้ กลุ่มอื่นทำได้ ก็จะมิทำให้ฉินตะวันตกต้องอับอาย

หลังจากการแข่งขันเตะลูกกลมเซียวหลินเทียนก็หาโอกาสพาหลิงอวี๋ไปดูการฝึกซ้อมกลุ่มของตน

คนที่เขาเลือกในครั้งนี้ล้วนแต่เป็นคนที่ยอดเยี่ยมในกลุ่ม ว่ากันตามเหตุผลแล้วพวกเขาทั้งหมดสามารถต่อสู้แบบหนึ่งต่อสิบคนได้

หลิงอวี๋ดูเสร็จแล้วมิได้พอใจมากนัก นางเอ่ยกับเซียวหลินเทียน “พวกท่านจัดรายการอะไรไว้สำหรับการแข่งขันทางทหารหรือเพคะ?”

เพราะเป็นการแข่งขันสี่แคว้น รายการกิจกรรมจึงถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างมั่นใจ “สี่รายการใหญ่ได้แก่ ยิงธนู การต่อสู้ การล่าสัตว์ และการล้อมเมือง!”

“ทางด้านวิชาการยิงธนู สมาชิกในกลุ่มหลายคนเป็นนักธนูที่ยอดเยี่ยม! เรื่องการต่อสู้นั้น ข้า เผยอวี้ และพวกของจ้าวซวนล้วนมิแพ้ให้กับแคว้นอื่น ๆ ส่วนการล้อมเมืองกับการล่าสัตว์ก็มิใช่ปัญหาสำหรับ พวกเราเช่นกัน!”

หลิงอวี๋ส่ายหัว “ท่านหลับหูหลับตามั่นใจในตนเอง! ก่อนหน้านี้ท่านเคยต่อสู้กับองค์ชายหนิงและองค์ชายจิ้นมาก่อนหรือ? ท่านรู้ได้เยี่ยงไรว่าพวกเขาจะสู้พวกท่านมิได้!”

“ดูจากการยิงธนูเป็นตัวอย่างเถิดเพคะ มิใช่ว่ายิงแม่นถึงเป้าหมายก็จะเรียกว่าเป็นนักธนูขั้นเซียนได้เลย! องค์ชายหนิงกับองค์ชายจิ้นมิได้กล่าวถึงอะไรเฉพาะเจาะจง ท่านจะรู้ได้เยี่ยงไรว่าพวกเขาจะมิเปลี่ยนแปลงท่าทีกะทันหัน?”

“การล้อมเมืองอีก นี่คือการแข่งขัน มิใช่การต่อสู้ตามปกติของพวกท่าน ท่านต้องวางแผนในเวลาเร่งด่วน แต่ละกลุ่มของพวกท่านต้องร่วมมือกัน ทั้งยังสามารถมีความคิดที่เป็นอิสระมาตอบสนองความสามารถของตนเองอีก!”

เซียวหลินเทียนรู้สึกผิดหลังจากฟังหลิงอวี๋บอก การแข่งขันทางทหารนั้นยากอย่างที่หลิงอวี๋บอกจริงหรือ?

“มาเถิดเพคะ หม่อมฉันจะบอกให้ฟังถึงข้อบกพร่องของพวกท่าน!”