บทที่ 999

มินานหลิงอวี๋ก็นำยามาให้เจียงอวี้ แล้วนางก็สั่ง “เจ้าควรเริ่มกินยานี้ก่อนเข้าวัง เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ใครเจอแล้วสงสัยเข้า!”

“ข้าเข้าใจแล้ว!” เจียงอวี้พยักหน้าอย่างซาบซึ้งใจ “พระชายาอ๋องอี้ ขอบคุณนะเจ้าคะ ข้าจะไม่มีวันลืมบุญคุณของท่านเลย!”

“จริงสิ ท่านให้ยานี้กับข้ามากหน่อยได้หรือไม่? ได้ยินมาว่าเถาลี่ก็จะเข้าวังด้วยกัน! ข้าจะแบ่งให้นางกิน!”

เมื่อหลิงอวี๋ได้ยินสิ่งนี้ก็รีบส่ายหัว “เจียงอวี้ มิใช่ว่าข้ามิอยากช่วยเถาลี่ แต่เจ้าลองคิดดูสิ หากเจ้าเป็นคนเดียวที่มีกลิ่นประหลาดที่อธิบายมิถูกมันจะเป็นเรื่องปกติมาก!”

“ทว่าหากคนสองคนเข้าวังต่างมีกลิ่นแปลกติดตัวเช่นนี้ทั้งคู่ มันจะสมเหตุสมผลหรือ?”

“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ามิอยากปรนนิบัติองค์จักรพรรดิแล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเถาลี่มิอยากทำ?”

หลิงอวี๋ชอบเจียงอวี้มาก จึงเอ่ยอย่างอดทน “เจียงอวี้ คนจะเปลี่ยนไปได้ภายใต้การล่อลวงของอำนาจ! แม้ว่าองค์จักรพรรดิจะเป็นพ่อของพวกเจ้าได้ ทว่าหากเจ้ากลายเป็นสนมคนโปรดขององค์จักรพรรดิ เจ้าก็จะได้ดีทุกอย่างเลยนะ!”

“เจ้าเอ่ยสิ่งเหล่านี้กับข้ากับหลิงหว่านได้ แต่เมื่อเจ้าเข้าวัง แม้แต่พี่น้องที่ดีที่สุดก็อาจแทงข้างหลังเจ้าได้เพื่อแย่งชิงความโปรดปราน!”

“เจียงอวี้ ฟังข้าให้ดี อย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องของคนอื่น! หากนางมิอยากทำจริง ๆ หากเจ้าสามารถช่วยนางในขณะที่ปกป้องตัวเองได้ก็ช่วยนาง!”

“เจ้าอยู่ข้างนอกตัวคนเดียว สามารถทำสิ่งใดก็ได้ที่เจ้าต้องการ! แต่เมื่อเข้าไปในวัง การกระทำทุกอย่างของเจ้าจะส่งผลต่อความปลอดภัยของทั้งครอบครัว เจ้าต้องระวังให้มาก!”

เจียงอวี้เพิ่งตระหนักถึงความจริงจังของเรื่องนี้ในตอนที่หลิงอวี๋เอ่ยเช่นนั้น นางมิใช่คนที่มิรู้ผิดชอบชั่วดี และนางก็รู้ดีว่าหลิงอวี๋เห็นว่าตนเองเป็นสหายจริง ๆ จึงได้เอ่ยเช่นนี้กับตน

นางพยักหน้า “ท่านพี่หลิงหลิง ข้าจะเชื่อฟังท่าน! มิต้องกังวล ข้าจะจัดการอย่างระมัดระวังแน่นอน!”

เจียงอวี้กลัวว่าจะทำให้หลิงอวี๋กับหลิงหว่านเดือดร้อนไปด้วย ดังนั้นหลังจากคุยกันมิกี่คำก็กลับไปก่อน

หลิงหว่านมองแผ่นหลังนางเดินไปอย่างทุกข์ใจ แม้จะรู้ว่าหลิงอวี๋ได้ช่วยเหลือเจียงอวี้แล้ว แต่พวกนางก็มิรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากเข้าวังไป

นางทำได้เพียงอธิษฐานขอให้เจียงอวี้กลับมาอย่างปลอดภัย