บทที่ 1031

“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านอ๋องก็ได้กล่าวกับท่านอย่างชัดเจนแล้วว่าชาตินี้จะมิหย่า ดังนั้นหม่อมฉันยิ่งมิจำเป็นต้องเกลียดท่านเลย!”

“องค์หญิงตานรั่ว มีเพียงผู้ที่ไร้ความมั่นใจในตนเองเท่านั้นที่คิดพึ่งพาผู้อื่นเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจ!”

“หม่อมฉันเก่งกว่าท่านมิว่าจะเป็นด้านดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์ และการวาดภาพ นอกจากสถานะองค์หญิงแล้ว ท่านมีสิ่งใดที่ควรค่าให้หม่อมฉันรู้สึกอิจฉาหรือ?”

คำพูดของหลิงอวี๋ทำให้นางยิ่งฮึกเหิมและอยู่เหนือกว่า เมื่อเปรียบเทียบกับความอับอายของเซี่ยโฮ่วตานรั่วในตอนนี้...

กลบเกลื่อนความหยิ่งผยองของเซี่ยโฮ่วตานรั่วไปจนหมดสิ้น!

อาศัยเพียงโชคชะตาลิขิตถึงได้ถือกำเนิดในราชวงศ์อย่างนั้นหรือ?

ทว่านอกเหนือจากฐานะองค์หญิงแล้ว มิว่าจะเป็นอุปนิสัย ความงดงาม หรือแม้แต่การร่ำเรียนวิชา มีอะไรบ้างที่เหนือกว่าหลิงอวี๋?

หากเกิดในครอบครัวธรรมดาสามัญ คนเช่นเซี่ยโฮ่วตานรั่วมีสิ่งใดที่น่าภาคภูมิใจกัน?

เซี่ยโฮ่วตานรั่วโกรธจนตัวสั่น เมื่อถูกลากมาเหยียดหยามประจานต่อหน้าเซียวหลินเทียน นางเพียงต้องการฉีกใบหน้าที่เปล่งประกายของหลิงอวี๋...

นางจ้องไปที่หลิงอวี๋ด้วยสายตาอันมากล้นไปด้วยพิษสง

หลิงอวี๋ยิ้มเยาะดูถูก “เหตุใดหรือ ยังมิเพียงพออีกหรือ?”

“หม่อมฉันยังมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์ได้ว่า ท่านใส่ร้ายหม่อมฉัน... ท่านมิได้โอ้อวดว่าท่านคล่องแคล่วว่องไวนักหรอกหรือ?”

“พระชายาอ๋องอี้ พอได้แล้ว!”

ก่อนที่หลิงอวี๋จะทันได้สาธยายต่อไป องค์ชายหนิงก็ขัดจังหวะคำพูดของนาง

นอกจากหลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนแล้ว ทุกคนต่างมองไปที่องค์ชายหนิงด้วยความสงสัย

“พระชายาอ๋องอี้ ข้าต้องขอโทษด้วย เรื่องนี้เป็นความผิดของตานรั่ว ข้าจะขอโทษเจ้าแทนนางเอง!”

เซี่ยโฮ่วตานรั่วมิคาดคิดเลยว่าองค์ชายหนิงจะกล่าวเช่นนี้ นางเบิกตากว้างด้วยความตกใจและรีบพูด

“เสด็จพี่ ท่านพูดกระไร?! ไฉนต้องขอโทษแทนหม่อมฉันด้วย? หม่อมฉันมิได้ผิดเสียหน่อย นางต่างหากที่...”

เป็นไปมิได้!

ตราบใดที่นางยืนกรานว่าหลิงอวี๋ผลักนาง แม้ว่าหลิงอวี๋จะพูดเก่งแค่ไหน เรื่องนี้ก็ควรจบลงด้วยบทสรุปดังกล่าวเท่านั้น

ไฉนเสด็จพี่ของนางต้องขอโทษด้วยเล่า?

นี่มิเท่ากับยอมรับต่อหน้าทุกคนกลาย ๆ ว่านางเป็นฝ่ายพลิกขาวเป็นดำ ใส่ร้ายหลิงอวี๋หรอกหรือ?