บทที่ 1039

มือสังหารทั้งหลายมิคาดคิดว่าเซียวหลินเทียนผู้โลหิตโชกไปทั่วทั้งร่างและดูอ่อนแรงราวกับสายธนูที่จวนขาด จู่ ๆ จะเกิดพลังโจมตีกลับอันรุนแรงเช่นนี้

เขาพุ่งเข้ามาด้วยพลังอันมหาศาลราวกับภูเขาถล่มทลาย ด้วยความเร็วที่คนทั่วไปมิสามารถจินตนาการได้

พลังการระเบิดอันทรงพลังนั้นเปรียบเสมือนพายุระดับสิบ ลมพัดกระโชก ใบไม้ปลิวว่อน หินทรายปลิวไปตามลม คำรามอย่างบ้าคลั่ง กดดันจนทุกคนหายใจมิออกในทันที

แม้แต่จ้าวซวนและคนอื่น ๆ ยังรู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่สามารถทำลายล้างใต้หล้าได้ในดาบของเซียวหลินเทียน พลังแผ่กระจายออกกระทั่งอาภรณ์ของพวกเขาปลิวสะบัด…

ใบไม้บนต้นไม้ก็ดูเหมือนจะต้านรับพายุที่โหมกระหน่ำและแผ่ขยายไปทั่วท้องฟ้ามิไหว ร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว…

ฉัวะ…

เลือดอุ่น ๆ กระเซ็นออกมาสายแล้วสายเล่า ตัดกับใบไม้ที่ร่วงหล่นเต็มท้องฟ้า ป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและฝนในทันที…

แขนขาขาดกระเด็น เสียงกรีดร้องดังระงม…

มือสังหารที่พุ่งเข้ามาเป็นกลุ่มแรกถูกเซียวหลินเทียนฟันเป็นสองท่อนโดยมิลังเล!

หัวหน้ามือสังหารชุดดำเพิ่งตระหนักว่าสถานการณ์เริ่มมิดีและคิดจะวิ่งหนี แต่ก็ถูกเซียวหลินเทียนฟันศีรษะผ่าซีกลงไปอีกครึ่งหนึ่งตามรอยแผลที่จ้าวซวนสร้างไว้…

เมื่อเผยอวี้และอันเจ๋อพาคนเข้ามา พวกเขาก็เห็นเซียวหลินเทียนที่มีเจตนาฆ่าที่รุนแรงและกำลังสังหารคนอย่างบ้าคลั่ง…

อาภรณ์สีขาวของเขาเปื้อนเลือดจนกลายเป็นสีแดง ผมที่รวบไว้อย่างเรียบร้อยหลุดออกจากกวานระหว่างการต่อสู้ ผมยาวสยายลงมาตามแรงกวัดแกว่งดาบในอากาศ

ใบไม้เต็มท้องฟ้าหมุนวนอยู่รอบตัวเขาตามแรงดาบ ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามยามนี้มืดมน…

ดั่งน้ำหมึก…

ผสมเคล้ากับเลือด…

ตุ้บ…

เมื่อหัวของมือสังหารคนสุดท้ายหล่นลงบนพื้น เซียวหลินเทียนจึงร่อนลงมาจากกลางอากาศ

ดาบยาวห้อยตกลงมาในแนวเฉียง เลือดที่ข้อมือของเขาไหลหยดลงมาตามปลายดาบยาว…

หนึ่งหยด สองหยด…

ติ๋ง ติ๋ง…

เสียงหยดเลือดเบา ๆ ผสานกับแววตาแดงก่ำอันมืดมนของเซียวหลินเทียน ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวเกินจะพรรณนา!

เลือดเหล่านั้นแยกมิออกเลยว่าเป็นเลือดของมือสังหารหรือเลือดของเขาเอง…

อันเจ๋อมองเซียวหลินเทียนด้วยความตกใจ เขารู้จักเซียวหลินเทียนมาเกือบทั้งชีวิต ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเซียวหลินเทียนโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้…

เขายืนตระหง่านราวกับว่าใต้หล้าทั้งผืนอยู่ใต้เท้าของเขา มือสังหารเหล่านี้เป็นเพียงมดปลวกที่ไร้ค่าใต้เท้าของเขา…

พลังที่เหนือกว่าและดูถูกใต้หล้าทั้งผืนของเขาทำให้อันเจ๋อและเผยอวี้รู้สึกกดดันอย่างที่มิเคยรู้สึกมาก่อน…

เวลาเหมือนหยุดนิ่ง…