บทที่ 1135

“นั่นสิ การแข่งขันในสามวันแรกก็ดูดีอยู่หรอก มาวันนี้มีพิรุธเสียแล้ว! ท่านอ๋องอี้ ท่านนำทัพมิได้จริง ๆ! ยอมรับความพ่ายแพ้ไปเถิด!”

มีคนเอ่ยขึ้นมาอย่างดูถูก “ดูกลุ่มขององค์ชายอิงสิ พวกเขาล้วนเป็นชายร่างกำยำทั้งนัน กลุ่มของท่านอ๋องอี้ ทหารเหล่านี้ล้วนดูป่วยไข้ เทียบมิได้เลยจริง ๆ!”

องค์ชายหนิงเห็นว่ากลุ่มของมู่หรงเหยียนซงตามพวกเขามาทันแล้ว จึงทำท่าทางให้ทหารที่เข็นเกวียนเร่งความเร็วขึ้น

“อ๋องอี้ ข้าขอไปก่อนแล้ว!”

ตอนที่องค์ชายหนิงแซงหน้ารถของเซียวหลินเทียนไป สายตาก็จ้องมองโครงแปลก ๆ นั้นอีกครั้ง เขารู้สึกว่าของวิเศษที่เซียวหลินเทียนคิดว่าจะได้ชัยชนะคือโครงนี้

เขาคิดมิออกถึงประโยชน์ของโครงนี้เลย จึงทำได้แค่แอบคาดเดาเท่านั้น

เมื่อเห็นว่ามีเพียงระยะห่างห้าร้อยเมตรแล้ว เซียวหลินเทียนจึงสัญญาณมือ เมื่อเผยอวี้เห็นก็ฉายยิ้ม ตอนนี้ถึงคราวที่พวกเขาต้องแสดงบ้างแล้วสินะ

พวกทหารก้าวไปข้างหน้าทันที แล้วติดตั้งยางหุ้มไว้บนล้อแต่ละล้อด้วยความรวดเร็ว

คนที่มาดูความคึกคักอยู่ข้างนอกเห็นว่าเกวียนบรรทุกบันไดของท่านอ๋องอี้หยุดลง และทหารเหล่านั้นกำลังซ่อมล้ออยู่ คนที่ตั้งตารอให้เซียวหลินเทียนพ่ายแพ้ก็ก่นด่าขึ้นมา

“ท่านอ๋องอี้ นี่ท่านนำกลุ่มอะไรกัน? มิตรวจสอบล้อก่อนการแข่งขันหรอกหรือ?”

“หากนำทัพล้อมเมืองเช่นท่าน ยามศัตรูบุกเข้ามา ผู้ใดจะรอให้ท่านเปลี่ยนล้อเล่า!”

คนที่ตั้งตอรอให้เซียวหลินเทียนชนะก็มิพอใจเช่นกัน ที่คนเหล่านี้ด่ามาก็ถูก แม้ว่าจะเป็นการแข่งขัน แต่ก็เป็นเรื่องที่สำคัญมาก เหตุใดถึงให้เกวียนบรรทุกบันไดล้อพังกลางทางได้เล่า!

นี่หากว่าอยู่ในสนามรบ ก็คงพังทลายไปหมดแล้ว!

เมื่อองค์ชายหนิงได้ยินเสียงก่นด่า เขาก็มองย้อนกลับไปจากเกวียนบรรทุกบันไดนั้น แล้วก็เห็นว่าเกวียนบรรทุกบันไดของเซียวหลินเทียนหยุดกลางทางจริง ๆ

ทันใดนั้นเขาก็พูดมิออกเลยว่ารู้สึกอะไร!

ทั้งรู้สึกผิดหวังทั้งยินดีในความโชคร้ายของเซียวหลินเทียน!

ที่ผิดหวังก็คือ เขายังเห็นว่าเซียวหลินเทียนเป็นคู่ต่อสู้ของเขาอยู่ ไหนเลยจะคิดว่าเซียวหลินเทียนล้มเหลวครั้งหนึ่งแล้วจะมิจำเป็นบทเรียน ยังจะพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือคนของตนเองอีกแล้ว

ที่ยินดีกับความโชคร้ายของเขาก็คือ ฉินตะวันตกมีคนที่มุ่งแต่ความขัดแย้งภายในเช่นนี้ เช่นนั้นหากภายหน้าจะโจมตีฉินตะวันตกก็คงมิเสียแรงแน่นอน!