บทที่ 1163

คำพูดของเซียวหลินเทียนเป็นการคืนความดีความชอบให้กับจักรพรรดิอู่อัน และคืนผลประโยชน์ให้ฉินตะวันตก ทั้งยังตบหน้าองค์ชายหนิงอีกด้วย

องค์ชายหนิงก็มิได้โกรธ เขายิ้มแล้วก็นั่งลง

“ขอแสดงความยินดีกับองค์จักรพรรดิที่ได้เมืองสองเมืองมา นับจากนี้จะเป็นดังที่ท่านอ๋องอี้ได้ตรัสไว้ ฉินตะวันตกของเราจะเจริญรุ่งเรือง ร่ำรวยและแข็งแกร่ง”

ในฐานะอัครเสนาบดี จ้าวฮุยจึงเป็นผู้นำในการยกแก้วเหล้าขึ้นมาแสดงความยินดีกับจักรพรรดิอู่อัน

จากนั้นขุนนางทุกคนก็ยกจอกเหล้าแสดงความยินดีตามเช่นกัน

จักรพรรดิอู่อันยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจที่ได้รับการแสดงความยินดีจากทุกคน

เพียงแต่มีขุนนางผู้หนึ่งที่มิรู้ว่าเสียสติหรือว่าตั้งใจ หลังจากที่ดื่มเหล้าแล้วก็ยังเอ่ยเสริมขึ้นมาอีก

“วันนี้ทุกคนต่างเฉลิมฉลองกัน ฮองเฮาและขุนนางทั้งหมดล้วนอยู่ที่นี่ แล้วเหตุใดจึงขาดไทเฮาไปได้เล่าพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท กระหม่อมได้ยินว่าไทเฮาหมดสติไปยังมิฟื้นเลย พระชายาอ๋องอี้มีทักษะการแพทย์ที่เก่งกาจถึงเพียงนั้นก็ยังมิสามารถรักษาไทเฮาให้หายดีได้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“พระชายาอ๋องอี้ เช่นนี้ท่านทำมิถูกต้องแล้ว! การที่ไทเฮามิสบายเป็นเรื่องใหญ่ ท่านควรจะช่วยเหลือไทเฮาตามอาการของโรคให้ได้ทันเวลา! เหตุใดจึงละเลยเรื่องสำคัญแล้วเอาแต่ไปร่วมสนุกอยู่ที่สนามแข่งขันทุกวันได้เล่า!”

ทันทีที่เขาพูดสิ่งนี้ออกมา ขุนนางระดับสูงจำนวนมากก็มองไปทางหลิงอวี๋

เมื่อฮองเฮาเว่ยเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มเยาะพลางเอ่ยขึ้นมา “พระชายาอ๋องอี้ของเราคงจะเพลินไปเสียแล้ว ทั้งสร้างล้อ ทั้งขึ้นเรือรบไปต่อสู้ ใต้หล้านี้คงไม่มีเรื่องใดที่นางทำมิได้ ยกเว้นการช่วยเหลือไทเฮา!”

ฮองเฮาเว่ยอยากจะใช้เรื่องที่หลิงอวี๋ไม่มีความสามารถช่วยชีวิตไทเฮาไว้มากดดันหลิงอวี๋

คว้าชัยชนะจนได้เมืองสองเมืองมาแล้วอย่างไรเล่า? หากไทเฮาสิ้นใจไปในคืนนี้ก็เป็นความผิดร้ายแรงของหลิงอวี๋!

หลิงอวี๋คิดจะเปิดโปงแผนการชั่วร้ายของฮองเฮาเว่ยในวันนี้อยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าตอนนี้ฮองเฮาเว่ยยังกล้าที่จะยั่วยุตนก่อนอีก นางก็ยิ้มพลางเอ่ยอย่างมิเกรงใจเลยแม้แต่น้อย

“ฮองเฮาทรงทราบข่าวนี้รวดเร็วจริง ๆ เพคะ! หลิงอวี๋คิดว่าฮองเฮาถูกกักบริเวณแล้วจะทรงสงบสติอารมณ์ และสำนึกผิดอยู่กับตนเองมิรับฟังเรื่องภายนอกตามเจตนาของเสด็จพ่อเสียอีก!”

“ไหนเลยจะคิดว่า พระวรกายของฮองเฮาอยู่ในวังแต่พระทัยกลับสนใจเรื่องการแข่งขันเช่นนี้ แม้กระทั่งเรื่องที่หลิงอวี๋ช่วยสร้างล้อกับขึ้นเรือรบก็รู้ราวกับตาเห็นทีเดียว!”

“ใต้หล้านี้ คาดว่าคงไม่มีเรื่องที่ฮองเฮามิทรงทราบกระมังเพคะ!”