บทที่ 1177

เมื่อนำทั้งสองมาเปรียบเทียบกันแล้ว ย่อมเห็นได้อย่างชัดเจนว่าใครดีกว่าใคร

จักรพรรดิอู่อันตรัสมิออก จ้องมองเซียวหลินเทียนอยู่นาน ก่อนจะแปรสายตาไปยังฮองเฮาเว่ยและผู้คนในตระกูลเว่ย

“ในเมื่อพระชายาอ๋องอี้ได้ชี้แจงให้กระจ่างแล้วเช่นนี้ ข้าจะยังคงตัดสินตามเดิม!”

“จงคุมตัวเว่ยเสียนไปยังตำหนักซีจิ้ง... เว่ยเสียน เจ้ากล่าวหาพระชายาอ๋องอี้ว่าใส่ร้ายเจ้าอยู่ตลอดเวลา แต่ในยามคับขันเช่นนี้ กลับเป็นพระชายาอ๋องอี้ที่ทูลขอความเป็นธรรมให้กับเจ้า!”

“ข้าหวังว่าเจ้าจะไตร่ตรองความผิดให้ดี แล้วเรียนรู้ความเมตตาจากพระชายาอ๋องอี้!”

“คุมตัวนางออกไป!”

คราวนี้แม่ทัพเผยได้นำเหล่านางกำนัลและทหารองครักษ์หลวงหลายนายมาร่วมกันฉุดกระชากลากตัวฮองเฮาเว่ยออกไป

พระชายาอ๋องอี้ช่างเปี่ยมด้วยเมตตาและยึดมั่นในความยุติธรรมอย่างแท้จริง

บางคนคิดในใจ นางสามารถนิ่งเฉยมองดูฮองเฮาเว่ยถูกตัดศีรษะก็ย่อมได้ แต่กลับออกหน้าทูลขอความเป็นธรรม

เมื่อเทียบกับฮองเฮาเว่ยแล้ว ฮองเฮาเว่ยที่คอยเอาแต่วางแผนจะจัดการกับหลิงอวี๋นั้นช่างชั่วร้ายเสียจริง

องค์ชายเว่ยคุกเข่ามิยอมลุกขึ้นด้วยความหวาดกลัว มิรู้ว่าเสด็จพ่อจะเชื่อคำพูดของฮองเฮาเว่ยหรือไม่ และจะล้มเลิกการซักไซ้เรื่องของตนอีกหรือไม่

“เซียวหลินเยี่ยน! เจ้ามิคำนึงถึงความเป็นพี่น้อง มิคำนึงถึงสถานการณ์ของร่มแคว้น เพื่อประโยชน์ส่วนตนจึงคิดทำลายเครื่องมือของอ๋องอี้ เกือบก่อให้เกิดความหายนะครั้งใหญ่!”

“ปรับเบี้ยเลี้ยงเป็นเวลาสองปี ให้ไปเฝ้าสุสานหลวงเป็นเวลาสามปี หากมิได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามกลับมายังเมืองหลวงโดยเด็ดขาด!”

เฝ้าสุสานอีกแล้วหรือ?

หลิงอวี๋หลุบตาลง มุมปากของนางปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน

จักรพรรดิอู่อันทรงมีความรักใคร่ในองค์ชายเว่ยผู้นี้จริง ๆ แม้เขาจะกระทำความผิดร้ายแรงเช่นนี้ แต่ก็ลงโทษเพียงสั่งให้ไปเฝ้าสุสานหลวงเท่านั้น

พระชายาเส้าหลุบตาลงเช่นกัน และปิดบังความดูถูกเหยียดหยามที่ตนมีต่อจักรพรรดิอู่อันไว้

เพียงแต่นางมีความเข้าใจในสถานการณ์ภายในมากกว่าหลิงอวี๋

องค์ชายเว่ยเป็นโอรสองค์แรกของจักรพรรดิอู่อัน เมื่อครั้งที่องค์ชายเว่ยประสูติ ยังไม่มีโอรสพระองค์อื่นในวัง

จักรพรรดิอู่อันจึงทุ่มเทความรักทั้งหมดที่มีให้องค์ชายเว่ย

เปรียบเสมือนของเล่น เมื่อของเล่นมีมากขึ้น ความชื่นชอบที่เคยมีก็จะค่อย ๆ ลดน้อยลง

กระนั้นคนเราย่อมมีความทรงจำที่ฝังรากลึก ของเล่นชิ้นแรกย่อมมีความผูกพันมากกว่าของเล่นชิ้นอื่น ๆ

องค์ชายเว่ยลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าสีหน้าแสดงออกซึ่งความซาบซึ้งขอบคุณทั้งน้ำตาพลางโขกหัวคำนับกับพื้น