บทที่ 1178

ใบหน้าของเว่ยเฉิงแดงก่ำ

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาถูกคนหยามเกียรติเช่นนี้

หลังจากที่หลิงอวี๋เปิดเผยความจริงต่อหน้าธารกำนัล เขาก็มิสามารถเอื้อนเอ่ยวาจาข่มขู่ใด ๆ ได้อีก

คนทั้งสองนี้มิธรรมดาเลย!

เว่ยเฉิงเพิ่งจะรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว เขามิได้พูดอะไรอีก เพียงแค่เหลือบมองอย่างมิพอใจแล้วเดินจากไป

“มีพลังแค่นี้ ยังคิดจะข่มขู่ข้า!”

หลิงอวี๋หัวเราะเยาะ แล้วพยุงเซียวหลินเทียนเดินจากไป

“อย่าได้ประมาทเขาเชียว!”

เซียวหลินเทียนกังวลว่าหลิงอวี๋จะประมาท จึงกระซิบว่า “เขาเป็นคนที่มีความสามารถมากที่สุดในตระกูลเว่ย! ที่ฮองเฮาเว่ยสามารถยืนหยัดอยู่ในวังหลังมานานหลายปีล้วนเป็นเพราะมีเขาคอยวางแผนอยู่เบื้องหลัง!”

“ที่องค์ชายเว่ยสามารถหลบเลี่ยงโทษร้ายแรงได้หลายครั้ง และทำให้เสด็จพ่อทรงเชื่อว่าเขาบริสุทธิ์ ล้วนเป็นเพราะคนผู้นี้!”

หลิงอวี๋พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “หม่อมฉันรู้เพคะ! หม่อมฉันจะมิประมาท!”

“ตราบใดที่ฮองเฮาเว่ยยังมิสิ้นพระชนม์ พวกตระกูลเว่ยก็ยังคิดว่าพระนางจะกลับมาได้ แต่คราวนี้จะมิง่ายดายเช่นนั้น!”

“ถึงแม้หม่อมฉันจะยินยอม แต่พระชายาเส้ามิยินยอมแน่!”

เซียวหลินเทียนคิดถึงเรื่องที่หลิงอวี๋ขอร้องให้ตนให้มิลงโทษองค์ชายคัง จึงพอจะคาดเดาเจตนาของหลิงอวี๋ได้

ครั้งนี้ที่สามารถโค่นล้มฮองเฮาเว่ยได้ พระชายาเส้าก็มีส่วนสำคัญ

หลิงอวี๋กล่าวว่า รากฐานของพวกเขายังมิมั่นคงพอที่จะต่อสู้กับตระกูลเว่ย การหาพันธมิตร แม้จะเป็นเพียงชั่วคราว ก็ยังดีกว่าการต่อสู้กับตระกูลเว่ยเพียงลำพัง!

เซียวหลินเทียนรู้ว่า หลิงอวี๋ย่อมเกรงว่าตนจะทำให้ตระกูลเว่ยโกรธแค้น และถูกพวกเขาล้างแค้นอย่างรุนแรง จึงขอร้องให้ฮองเฮาเว่ยมีชีวิตอยู่ และรักษาชีวิตของนางไว้

เช่นนี้ก็ดีแล้ว สำหรับพระชายาเส้าแล้ว เพื่อผลประโยชน์ของตน ย่อมต้องหาหนทางข่มเหงตระกูลเว่ยมิให้ฮองเฮาเว่ยมีโอกาสพลิกกลับมาได้เป็นแน่

แรงกดดันของตนก็จะลดลงตาม สามารถใช้โอกาสนี้ในการสร้างอิทธิพลของตนเอง

หลิงอวี๋พาเซียวหลินเทียนไปยังห้องด้านข้างเพื่อทำแผล