บทที่ 1181

เมื่อหลายปีก่อนบิดาของหลี่ว์กังล้มป่วยก่อนเสียชีวิต ฮูหยินสามผู้เป็นมารดาและบุตรชายกำพร้าจึงต้องพึ่งพาตระกูลของหลี่ว์เซียง

หลี่ว์เซียงรู้เรื่องที่เสี่ยวอวี้ตกใจจนปัสสาวะราดตัวเองแล้ว ถึงกระนั้นก็มิสามารถเรียกร้องความยุติให้นางได้

ในฐานะอัครเสนาบดี เขามิสามารถทำให้ราชทูตผู้มาเยือนแคว้นต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเพียงเพราะเด็กหวาดกลัวได้หรอก

เรื่องที่เกิดขึ้นเล็กน้อยเกินไปจนมิสามารถนับเป็นคดีความได้!

การกระทำของเซียวหลินเทียนในครั้งนี้เป็นการเปิดทางให้กับหลี่ว์กังอย่างมิต้องสงสัย

ฮูหยินสามกังวลเรื่องของเสี่ยวอวี้มิน้อย แต่เมื่อนึกถึงอนาคตอันสดใสของลูกชาย นางจึงจำต้องยอมรับมัน...

เดิมทีพวกเขาวางแผนไว้ว่า จะเผาศพของหลี่ว์กังหลังจากการแข่งขันทางการทหารสิ้นสุดลง ดังนั้นหลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนจึงมาร่วมงานศพในวันรุ่งขึ้น

คุณชายหวาง เหล่าสหายของหลี่ว์กัง รวมถึงสหายร่วมชั้นจากสถานศึกษาพร้อมแม่ทัพเฉินและเหล่าทหาร

พวกเขามาเพื่อเป็นพยานในการขอโทษและชดเชยค่าเสียหายที่เซี่ยโฮ่วตานรั่วมอบให้แก่ครอบครัวผู้เสียชีวิต

ทว่าก่อนที่พิธีฌาปนกิจจะเริ่มขึ้น องค์ชายหนิงก็พาเซี่ยโฮ่วตานรั่วเข้ามาในงาน

เซี่ยโฮ่วตานรั่วสวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้า แม้นางจะเผยสีหน้าเรียบเฉยขณะจุดธูปเคารพศพของหลี่ว์กัง แต่ท่าทางฮึดฮัดของนางก็แสดงให้เห็นว่า มิเต็มใจเท่าไรนัก

เซี่ยโฮ่วตานรั่วขอโทษฮูหยินสามและคุณชายหวางต่อหน้าธารกำนัล คุณชายหวางมองนางอย่างเย็นชาก่อนพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อแสดงว่ายอมรับคำขอโทษของอีกฝ่าย

คุณชายหวางรู้ดีว่า หากสั่งโบยอีกฝ่ายสิบกว่าไม้ องค์ชายหนิงจะต้องใช้ทั้งสองเมืองเป็นเดิมพันแน่นอน

หากฉินตะวันตกได้ทั้งสองเมืองมาครอบครองก็จะช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งของเมืองได้อย่างมาก

ความแค้นของคุณชายหวางลดน้อยลงเมื่อได้รับยารักษาบาดแผลจากหลิงอวี๋ และหายไปเมื่อรู้ว่าฉินตะวันตกได้สองเมืองมาครอบครองแล้ว

เนื่องจากเขาเป็นบัณฑิต และคิดว่าตนไม่มีความสามารถในการออกรบมากพอ ดังนั้นจึงยอมทนทุกข์เพื่อช่วยให้ฉินตะวันตกพิชิตทั้งสองเมือง

ส่วนเรื่องการแกล้งตายของหลี่ว์กัง คุณชายหวางรู้ความจริงทั้งหมดจากเถาจื่อที่มาส่งยา

คุณชายหวางอึ้งงันไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วก็ยอมรับความจริงนี้