บทที่ 1182

หากเซี่ยโฮ่วตานรั่วถูกองค์ชายหนิงบังคับให้มาที่นี่ นางคงรู้สึกอับอายที่ถูกผู้คนมุงดูตนเองขอโทษอีกฝ่ายที่ต่ำต้อยกว่า

นางต้องการขอโทษและจากไปให้เร็วที่สุด แต่มิคิดว่าฮูหยินสามจะก่อเรื่องขึ้นมาอีก

นางมิสามารถควบคุมความโกรธของตนเองได้อีกต่อไป จึงตะโกนเสียงดัง “เจ้ายังมิพอใจอีกรึ? ข้าขอโทษแล้วมิใช่รึ เหตุใดจึงต้องขอโทษซ้ำซากอีก”

“เห็นอยู่ว่าไพร่อย่างพวกเจ้ามิรู้ที่ต่ำที่สูง เงินสองแสนตำลึงยังมิพอใจอีกรึ? หากยังมิพอใจ ข้าก็จะเพิ่มเงินอีกหลายร้อยตำลึงให้พวกเจ้า”

หลายร้อยตำลึง?

นี่นับเป็นการตบหน้าผู้ใดกันแน่?

ผู้คนที่อยู่ในงานศพต่างยิ้มเยาะด้วยความดูแคลน

มิเห็นหรือว่า ฮูหยินสามบริจาคเงินกว่าหนึ่งแสนตำลึงให้แก่สถานการกุศลไปแล้ว

นางจะสนใจเงินเพียงมิกี่ร้อยตำลึงของเซี่ยโฮ่วตานรั่วหรือ?

เมื่อองค์ชายหนิงเห็นสีหน้าเย้ยหยันของราษฎร ก็รู้ทันทีว่าเซี่ยวโฮ่วตานรั่วสร้างความโกรธแค้นให้แก่ราษฎรอีกแล้ว ดังนั้นจึงส่งสายตาเป็นการตักเตือน ก่อนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ข้าขอถามฮูหยินสามว่า เจ้าต้องการให้ขอโทษในเรื่องใดอีก? หรือยังรู้สึกว่าตานรั่วมีกิริยามิเหมาะสม”

ฮูหยินสามยกมือขึ้นจับไหล่ทั้งสองข้างของเสี่ยวอวี้แล้วผลักนางไปข้างหน้าองค์ชายหนิง

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเสี่ยวอวี้ซีดเผือดด้วยความกลัว แต่เนื่องจากมือของมารดาจับไหล่นางไว้มั่น เสี่ยวอวี้จึงพยายามควบคุมตนเองมิให้ก้าวถอยหลัง

ทันทีที่หลิงอวี๋เห็นเสี่ยวอวี้ นางก็รู้สึกคุ้นหน้าตาอีกฝ่ายยิ่งนัก มินานนางก็นึกขึ้นได้ว่า เสี่ยวอวี้คือเด็กที่ถูกม้าของเซี่ยโฮ่วตานรั่วทำให้ตกใจเมื่อวันนั้น

“องค์ชายหนิง นางคือบุตรีของหม่อมฉันเพคะ เมื่อหลายวันก่อน องค์หญิงตานรั่วทรงขี่ม้าเข้าไปในตลาด ทำให้เสี่ยวอวี้ตกใจกลัวและวิ่งหนีมิทันจนเกือบถูกม้าขององค์หญิงต้านรั่วเหยียบ เคราะห์ดีที่ท่านอ๋องอี้ทรงช่วยเอาไว้ได้เพคะ”

ฮูหยินสามกล่าวอย่างช้า ๆ “ถึงกระนั้นบุตรีของหม่อมฉันก็ยังตกใจกลัวจนมิสามารถข่มตาหลับได้ และทุกครั้งที่ได้ยินเสียงม้าก็จะตกใจกลัวจนตัวสั่น”

“องค์หญิงตานรั่วหยิ่งยโส มิเห็นหัวราษฎร หม่อมฉันมิทราบว่าในเมืองของท่านจะเพิกเฉยต่อเรื่องนี้หรือไม่ อีกทั้งหม่อมฉันเองก็รู้ดีว่า แม้จะฟ้องร้องไปก็มิสามารถดำเนินคดีได้”

“ดังนั้นวันนี้หม่อมฉันเพียงอยากขออนุญาตนำเงินหนึ่งแสนตำลึงที่ท่านจ่ายเพื่อชดเชยมาซื้อคำขอโทษจากองค์หญิงตานรั่วให้แก่บุตรีของหม่อมฉันเพคะ”