บทที่ 1189

“พวกของอู่จวิ้นเคยไปที่ใต้หล้าแห่งนี้มาหรือ?”

เซียวหลินเทียนอดมิได้ที่จะเอ่ยถามอย่างอยากรู้ “บนใต้หล้านี้ยังมีอีกใต้หล้าหนึ่งอยู่จริง ๆ หรือ?”

มู่หรงเหยียนซงจึงพยักหน้าอย่างจริงจัง “อู่จวิ้นกับอาจารย์ของพวกเราล้วนพูดเช่นนี้ ข้าเชื่อพวกเขา!”

“อีกอย่าง ข้ายังมีหลักฐานอื่นที่สามารถพิสูจน์ได้ว่ามีใต้หล้าที่เรียกว่าแดนปีศาจอยู่จริง ๆ!”

“หลักฐานอันใด?” เซียวหลินเทียนร้อนใจเอ่ยถามออกไป

“นี่ไง!”

มู่หรงเหยียนซงหยิบแหวนที่ดูโบราณแปลกตาออกมา หากมองอย่างละเอียดจะเห็นลวดลายที่ซับซ้อนคล้ายกับตัวอักษรอยู่บนแหวนนั้น

“อ๋องอี้ เจ้าให้กระบี่เรืองรองกับข้า แหวนพระสุเมรุนี้ ข้าของมอบกลับคืนเป็นของกำนัลให้เจ้าแล้วกัน!”

เขาส่งแหวนให้เซียวหลินเทียน

เซียวหลินเทียนเห็นว่าแหวนมิได้พิเศษอะไรก็ค่อนข้างผิดหวัง นี่นับว่าเป็นหลักฐานอะไรกัน!

แม้ว่าแหวงวงนี้จะดูเก่าแก่ แต่ก็จะว่าเป็นเงินก็มิคล้ายเงิน จะว่าเป็นทองก็มิคล้ายทอง จะมีมูลค่าเท่าใดกัน!

แต่เขาก็รับมาตามมารยาท

มู่หรงเหยียนซงสังเกตสีหน้าท่าทางเห็นว่าเซียวหลินเทียนมิได้มีท่าทีดีใจมากเป็นพิเศษก็รู้เลยว่าเขามิรู้จักสิ่งนี้

“อ๋องอี้ เจ้าดูสิ!”

มู่หรงเหยียนซงเอากระบี่เรืองรองที่เซียวหลินเทียนมอบให้เขาออกมาแล้วเอาแหวนพระสุเมรุคืนมา

แล้วเซียวหลินเทียนก็เห็นแค่เขาโยนกระบี่เรืองรองไปที่แหวนพระสุเมรุ แล้วจู่ ๆ กระบี่เรืองรองก็หายไป

เซียวหลินเทียนตกใจจนลุกยืนขึ้นทันที เขามองไปด้านหลังมู่หรงเหยียนซง แต่ที่ด้านหลังนั่นก็ไม่มีสิ่งใด

กระบี่ยาวนั้นมู่หรงเหยียนซงก็มิได้แตะต้อง เหตุใดมันจึงหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้เล่า!

“นี่เจ้าเล่นลูกไม้อันใดกัน?” เซียวหลินเทียนเอ่ยถามอย่างสงสัย “เจ้าคงมิได้จะบอกข้าว่า เจ้าเอากระบี่เรืองรองไปซ่อนไว้ในแหวนวงเล็ก ๆ นี้หรอกกระมัง?”

หลิงอวี๋นึกถึงสมบัติในนิยายแฟนตาซีแล้วก็ใจเต้นขึ้นมาพลางเอ่ย “หัวใจตารางนิ้วหลบซ่อนอยู่ในความลึกลับ มีพื้นที่ห้องเล็กอยู่ในแหวนพระสุเมรุ ท่านอ๋อง แหวนนี้มีชื่อว่าพระสุเมรุซึ่งแทนความหมายถึงใต้หล้าหนึ่งตารางนิ้วเพคะ!”

“เหอะ ๆ น้องหลิงอวี๋รู้จักของสิ่งนี้!”

มู่หรงเหยียนซงตาเป็นประกาย “หรือว่าน้องหลิงอวี๋จะรู้ว่าแหวนพระสุเมรุนี่ใช้อย่างไร?”