บทที่ 1190

หยกหล้าสุขาวดี?

หลิงอวี๋นึกถึงมิติของตนทันที หรือว่ามิติลึกลับของตนจะมาจากแดนปีศาจเหมือนกันกับแหวนพระสุเมรุ?

ตอนนั้นหลานฮุ่ยจวนสูญเสียพลังวิญญาณไป มิสามารถเข้าไปในมิติได้อีกดังนั้นจึงเป็นตนเอง?

“น้องหลิงอวี๋ ในบรรดาของต่างหน้าของท่านแม่เจ้าไม่มีหยกหล้าสุขาวดีหรือ?”

มู่หรงเหยียนซงเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น “จากที่อู่จวิ้นบอกมา คนในแดนปีศาจไล่ล่าพวกเขาก็เพื่อจะเอาหยกหล้าสุขาวดีกลับคืน ในหยกหล้าสุขาวดีนี้น่าจะเป็นสมบัติที่ใช้ฝึกฝนพลังวิญญาณทั้งหมด!”

“หากเจ้าได้หยกหล้าสุขาวดีมา ก็จะฝึกพลังวิญญาณได้เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดแน่นอน แม้ว่าคนจากแดนปีศาจจะพบเข้า เจ้าก็จะสามารถจัดการกับพวกเขาได้!”

หลิงอวี๋ระวังตัวขึ้นมาทันที

จากคำบอกเล่าของอู่จวิ้น หลานฮุ่ยจวนเป็นยอดฝีมือพลังวิญญาณ และนางก็ยังถูกคนไล่ล่าอีกด้วย ตนเพิ่งจะเข้าสู่ศาสตร์นี้ แม้แต่เก๋อเทียนซือยังจัดการมิได้เลยแล้วจะเป็นคู่ต่อสู้กับคนเหล่านั้นได้เยี่ยงไรกัน!

นางไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าตนมีมิติอยู่!

ยิ่งไปกว่านั้น หยกหล้าสุขาวดีที่มู่หรงเหยียนซงพูดถึงก็มิแน่ว่าจะหมายถึงมิติของตนเองด้วย

นางยังมิรู้อะไรแน่ชัดทั้งนั้นจะไปชักไฟเข้าหาตัวได้เยี่ยงไร!

“หม่อมฉันมิได้มีของสิ่งนั้น ของต่างหน้าที่ท่านแม่ของหม่อมฉันทิ้งไว้ให้ก็ไม่มีหยกหล้าสุขาวดีอะไรนั่นที่ท่านพูดถึง!”

หลิงอวี๋ปฏิเสธไป

นางกังวลว่า มู่หรงเหยียนซงจะมิเชื่อคำพูดของตนเองจึงเอ่ยออกไป “ส่วนเรื่องที่เมื่อครู่หม่อมฉันสามารถประหยัดแรงในการใช้แหวนพระสุเมรุได้มากกว่าพวกนั้น นั่นเป็นพรสวรรค์ที่หม่อมฉันมีมาตั้งแต่เด็กแล้วเพคะ!”

“ก่อนหน้านี้หม่อมฉันไปพบวิธีฝึกฝนพลังวิญญาณสองหน้าในปิ่นปักผมรูปนกกระเรียนของท่านแม่ หม่อมฉันฝึกตามจึงมีความสามารถที่แข็งแกร่งขึ้นอีกหน่อย!”

“แต่ก็ได้เพียงเท่านี้เพคะ หากท่านให้ดาบอะไรกับหม่อมฉัน หม่อมฉันก็ทำมิได้หรอก!”

คำพูดนี้เป็นจริงครึ่งเท็จครึ่ง เมื่อหลิงอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ มู่หรงเหยียนซงจึงเชื่อ

“บางทีท่านแม่ของเจ้าอาจจะซ่อนไว้ที่ใดกระมัง! หากเจ้ามีเวลาก็ลองหาดู!”