บทที่ 1275

เซียวหลินเทียนนั่งนิ่ง ๆ อยู่ในห้องทรงพระอักษรของจักรพรรดิอู่อันหนึ่งชั่วยามกว่า ๆ แล้วจึงออกไป

นอกจากขันทีเซี่ยแล้วก็ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าทั้งสองคุยสิ่งใดกันในห้องทรงพระอักษร

พระชายาเส้าอยู่ที่ตำหนักของตนแล้วได้รับข่าวจากสายลับ นางกระตุกยิ้มมุมปาก นี่หมายความว่าจักรพรรดิอู่อันเลือกที่จะใช้เซียวหลินเทียนแล้วสินะ

วันนี้เกิดเรื่องวุ่นวายในพิธีอภิเษกสมรสจวนอ๋องหรง แม้ว่าพระชายาเส้ามิได้ไป แต่ข่าวที่นางควรรู้ นางก็มิได้ขาดหายไปเลย

ได้ยินว่า แม้ว่าจะตรวจค้นเจอทางใต้ดินกับเงินที่จวนอ๋องหรง จักรพรรดิอู่อันก็มิได้จัดการอย่างไรกับอ๋องหรงนอกจากการถอดตำแหน่งของเฮ่อหรง ในใจของพระชายาเส้าก็มิพอใจเท่าไรนัก

แต่ข่าวที่เฮ่อจู้กับพระชายาคังถูกประหารนั้นทำให้พระชายาเส้ามีความสุขขึ้นมา

อำนาจของตระกูลเฮ่อและตระกูลเว่ยค่อย ๆ ถูกลดทอนลงตามลำดับ เช่นนั้นตำแหน่งของตนเองก็จะยิ่งมั่นคงขึ้น

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้พระชายาเส้ากังวลก็คือ นี่แสดงให้เห็นว่า นับวันอ๋องอี้จะอยู่ในสายตาของจักรพรรดิอู่อันมากขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนองค์ชายคังก็จะถูกลืมเลือนออกไปจากสมองของจักรพรรดิอู่อัน

เมื่อเกิดเรื่องขึ้นกับค่ายกองทหารเสือ ก็จำเป็นต้องคว้าตำแหน่งราชองครักษ์นี้ไว้ หากให้คนที่อ๋องอี้ส่งมาคว้าไปได้อีก องค์ชายคังก็จะไม่มีโอกาสได้มีหน้ามีตาอีกแล้ว

ดังนั้นจะใช้เรื่องนี้มาทำให้เซียวหลินเทียนกินแรงและมิเอาไหนจนถูกจักรพรรดิอู่อันบ่นอย่างไรดีเล่า?

พระชายาเส้าคิดอย่างเงียบ ๆ

ทุกอย่างมีทั้งข้อดีและข้อเสีย เซียวกลินเทียนถูกใช้งานก็เป็นเรื่องดีสำหรับเขาเอง ทว่าหากตนสามารถยื่นมือเข้าไปแทรกได้ เรื่องดี ๆ ของเซียวหลินเทียนก็จะเปลี่ยนเป็นเรื่องแย่ ๆ ได้

ในขณะที่พระชายาเส้ากำลังพยายามครุ่นคิดอยู่นั้น นางกำนัลก็มาแจ้งว่าองค์หญิงหกมาขอเข้าพบ

พระชายาเส้าได้ยินดังนั้นก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง องค์หญิงหกเซียวทงคิดว่า ตนสูงส่งกว่าผู้อื่นและมิเคยไปมาหาสู่กันเลย แล้วนี่ลมอะไรหอบองค์หญิงหกมาถึงที่นี่กัน?

เมื่อนึกถึงว่าตอนนี้ฮองเฮาเว่ยอยู่ในตำหนักเย็น และตอนนี้ตนเป็นผู้กุมอำนาจสูงที่สุดในวังหลัง พระชายาเส้าก็แย้มยิ้มออกมาทันที นางพอจะเดาได้ถึงเจตนาในการมาขององค์หญิงหก

มินานนักนางกำนัลก็นำเซียวทงเข้ามา เซียวทงสีหน้ามิสู้ดีนัก ใบหน้าที่อ่อนเยาว์งดงามเปล่งปลั่งที่เคยเป็นถูกคลุมไปด้วยความมัวหมองไปหมดแล้ว

“องค์หญิงหกเป็นอะไรไปหรือ? ป่วยหรืออย่างไร? เหตุใดสีหน้าดูมิดีเช่นนั้นเล่า? ได้เชิญแพทย์หลวงมาตรวจหรือไม่?”