บทที่ 1300

เสียงของขันทีโม่นั้นอ่อนโยนราวกับการสะกดจิต ทำให้หลิงอวี๋ยอมหายใจเข้าออกตามเสียงของเขาโดยมิรู้ตัว

เวลาผ่านไปทีละน้อย หลิงอวี๋ดูเหมือนมิรู้สึกขาดอากาศหายใจอีกต่อไปแล้ว ความเจ็บปวดจากการถูกพันธนาการทั่วร่างกายก็ค่อย ๆ เลือนหายตามไปด้วย

สายตาของนางมีเพียงขันทีโม่ หูของนางได้ยินเพียงเสียงของขันทีโม่เช่นกัน

หลิงอวี๋มิรู้ตัวเลยว่า ร่างกายของนางค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้น ปลายเท้าห่างจากพื้นประมาณหนึ่งเมตร

ร่างกายของนางเปล่งแสงสีเหลืองอ่อน แสงนี้สลัวรางอย่างยิ่งแต่ก็เพียงพอให้ขันทีโม่ได้มองเห็น

“หายใจต่อไป”

ขันทีโม่แนะนำหลิงอวี๋ หลิงอวี๋ทำตามโดยมิรู้ตัว

มิรู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ขันทีโม่ก็โบกมือหนึ่งครั้ง หลิงอวี๋ถึงค่อย ๆ หย่อนตัวลงมาถึงพื้น

นางรู้สึกว่า ร่างกายของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงาน ความหนักอึ้งตามเนื้อตัวผ่อนเบาลงมาก นางมองไปที่ขันทีโม่ด้วยความประหลาดใจ เมื่อครู่เขาเพิ่งสอนวิธีเพิ่มพลังวิญญาณให้กับนางใช่หรือไม่?

“พื้นฐานดี แต่ว่าวิธีที่เจ้าฝึกก่อนหน้านี้มิถูกต้อง หากเจ้าฝึกฝนตามวิธีของข้า ด้วยพรสวรรค์ของเจ้าแล้ว วรยุทธจะก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว”

ขันทีโม่หยิบสมุดเก่า ๆ ออกมาจากอกเสื้อ “เจ้ารู้วิชาการแพทย์ เช่นนั้นข้าก็จะมิพูดมาก หาสมุนไพรสำหรับปรุงยาในสองหน้าแรกให้ครบ แล้วข้าจะสอนเจ้าปรุงยา”

“เจ้าไม่มีเวลามากพอที่จะฝึกฝนอย่างค่อยเป็นค่อยไปได้อีกแล้ว จำเป็นต้องพึ่งพาพลังจากภายนอกเพื่อเพิ่มพูนพลังวิญญาณภายในอย่างรวดเร็ว”

“วันพรุ่งยามไฮ่[footnoteRef:0] ข้าจะมาหาเจ้าอีกครั้ง เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าต้องเตรียมสมุนไพรให้พร้อมสรรพ” [0: ยามไฮ่ เริ่มนับตั้งแต่เวลา 21.00 – 23.00 น]

เมื่อกล่าวจบ ขันทีโม่ก็คู้ตัวลง กลายเป็นขันทีแก่หง่อมหลังค่อมดังเดิมอีกครั้ง แล้วเดินออกไป

หลิงอวี๋รีบเปิดสมุดที่ขันทีโม่มอบให้ สมุนไพรเหล่านี้หามิยาก ภายในวังหลวงมีทั้งหมด

นางเขียนใบเทียบแล้วส่งให้หลิงซวน ให้เขาไปหาขันทีเซี่ยเพื่อเตรียมสมุนไพรให้กับนางอย่างลับ ๆ

หลิงซวนหายไปครึ่งวันจึงกลับมา นางโกรธมากขณะกล่าวกับหลิงอวี๋ “อาจารย์ ขันทีเซี่ยตอบตกลงว่าจะเตรียมสมุนไพรให้ท่านและจะแอบส่งมาให้เจ้าค่ะ”

“แต่สิ่งที่ทำให้ข้าโกรธก็คือ เขาเล่าให้ข้าฟังว่า ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องอี้เข้ามาในวัง แล้วพูดจาหว่านล้อมองค์จักรพรรดิ จากนั้นก็เสนอให้องค์จักรพรรดิพระราชทานสมรสให้ท่านอ๋องกับฉินรั่วซือ”