บทที่ 1306

กล้าหรือไม่?

แน่นอนว่าคือการกบฏ!

องค์ชายเว่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มององค์ชายหนิงด้วยความมิเชื่อ

พี่น้องคู่นี้กำลังชักชวนให้เขาก่อกบฏ และชิงบัลลังก์จากเสด็จพ่ออย่างนั้นหรือ?

จิตใจขององค์ชายเว่ยเต้นระรัว เขา… ทำได้ด้วยหรือ?

“องค์ชายเว่ย เจ้าอายุเท่าใดแล้ว?”

องค์ชายหนิงคลี่ยิ้ม “ในงานประลองครั้งนี้ เจ้าคงเห็นแล้วว่า ตนเองมิสามารถเทียบเคียงกับอ๋องอี้ได้เลย”

“แม้ว่าองค์จักรพรรดิจะมองเห็นความดีของเจ้า และแต่งตั้งให้เจ้าเป็นรัชทายาท แต่เสด็จพ่อของเจ้ายังมีพระพลานามัยแข็งแรง เจ้าจะต้องรออีกนานเท่าใดกว่าจะได้ขึ้นครองราชย์กัน!”

“เจ้ายินยอมให้ตระกูลเว่ย ตระกูลเฮ่อ และอำนาจในมือถูกองค์จักรพรรดิลิดรอนไปทีละน้อย จนในที่สุดก็กลายเป็นจักรพรรดิที่ไร้ความสามารถน่ะหรือ?”

เซี่ยโฮ่วตานรั่วกล่าวเยาะหยัน “ข้าเป็นเพียงสตรี แต่ยังมิสามารถทนได้หากต้องอยู่ภายใต้อำนาจของผู้อื่น และถูกผู้อื่นเฆี่ยนตีได้ตามใจชอบ แต่ท่านเป็นถึงองค์ชาย จะยินยอมให้ชะตากรรมของตนตกอยู่ในมือของผู้อื่นได้เยี่ยงไร?”

“องค์ชายเว่ย ผู้ที่ทำการใหญ่มิควรลังเล เมื่อโอกาสมาถึงก็ควรรีบคว้าไว้ จงจำเอาไว้ว่า โอกาสมีเพียงครั้งเดียว หากพลาดโอกาสไปแล้ว จะไม่มีวันหวนกลับมาอีก”

จิตใจองค์ชายเว่ยหวั่นไหวตามทุกคำกล่าวของเซี่ยโฮ่วตานรั่ว แต่ก็ยังมิสูญเสียสติยั้งคิดไปเสียทีเดียว

การกบฏเป็นเรื่องใหญ่ หากพลาดแม้แต่น้อย ก็จะจบสิ้นทุกสิ่งอย่างแท้จริง!

“องค์ชายหนิงจะมอบโอกาสใดให้แก่ข้ากัน?”

องค์ชายเว่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความระมัดระวัง

“โอกาสที่เจ้าจะก่อกบฏสำเร็จ และยังกำจัดอ๋องอี้ให้พ้นทางได้อีกด้วย!”

องค์ชายหนิงยิ้มกว้างด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง “องค์ชายเว่ย หากท่านมิกล้า ข้าก็จะมิบอกแผนการ! เพราะถึงอย่างไรเสียสิ่งนี้ก็เกี่ยวข้องกับชัยชนะและความพ่ายแพ้ หากข่าวรั่วไหลออกไป แผนการก็จะล้มเหลว!”

“ก่อนหน้านี้ข้าเล็งองค์ชายคังเอาไว้ แต่ตานรั่วมิได้อยากแต่งเป็นชายารอง ข้าจึงได้เบนเป้าหมายมาหาเจ้า!”

“ทว่ายามนี้ ข้าคิดว่าองค์ชายคังอาจจะดีกว่า อย่างน้อยองค์ชายคังก็มีความกล้าหาญมากพอ น่าจะตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาด!”

องค์ชายเว่ยกล่าวกระแทกกระทั้น “อย่ามายั่วยุข้าหน่อยเลย! ข้ามิหลงกลหรอก!”